Invent your future!

saint nothing

2012-01-22T23:55:00.007+02:00

you can count on me

2011-12-24T19:31:00.003+02:00

Κι ενώ οι γνωστοί αλχημιστές μαγειρεύουν κανονικότατα νέο άλμπουμ, ο noah ετοίμασε (με τη βοήθεια του danny perez) μια κλασική βιντεο-ψυχεδελιά πάνω στο you can count on me ▬ για να μην ξεχνιόμαστε: ω ναι, κάπως έτσι γουστάρουμε να φεύγει ο χρόνος!

ruler+compass

2011-12-23T19:15:00.040+02:00

Η άσκηση 2 στη σελίδα 203 του σχολικού βιβλίου της γεωμετρίας είναι ένα τυπικό πρόβλημα πάνω στις μετρικές σχέσεις στον κύκλο, χωρίς κάποια ιδιαίτερη δυσκολία. Η ορθή κατασκευή όμως του σχήματος της άσκησης με κανόνα και διαβήτη, παρουσιάζει ενδιαφέρον! Έχουμε λοιπόν έναν κύκλο που περνάει από την κορυφή Α του τριγώνου ΑΒΓ και από τα μέσα των πλευρών του ΑΒ και ΑΓ, ενώ ταυτόχρονα εφάπτεται στην πλευρά ΒΓ. Η κατασκευή και μόνο του σχήματος αποτελεί μια καλή επανάληψη του κεφαλαίου των μετρικών σχέσεων. Η διερεύνηση της κατασκευής και η περαιτέρω εμβάθυνση μπορεί να οδηγήσει (όπως πάντα στα μαθηματικά) σε ορισμένα ενδιαφέροντα συμπεράσματα..

Λύση:

εδώ η συνέχεια...»

lazy noon

2011-12-11T14:09:00.001+02:00

λιάπκιν

2011-12-10T20:12:00.013+02:00

Το τιμούσε το Μ. του ο καραγάτσης. Όταν διάβασα τον κίτρινο φάκελο, με κυρίευσε όλος εκείνος ο ντοστογιεφσκικός πυρετός, οι σαράντα βαθμοί της συναισθηματικής πολυπλοκότητας που συνθλίβει το μυαλό, το έρεβος του ανθρώπινου ψυχισμού. Μου φάνηκε τότε ο "Μίτια" σαν ο σέρλοκ χολμς των νεοελληνικών σκέψεων, ο τυμβωρύχος των πιο μύχιων αποχρώσεών τους - εκείνων που ο νεοέλληνας δεν τολμά να αντικρίσει κατάματα.
~ Αν όμως τον φάκελο τον έγραψε στα "βαθιά γηρατειά" των 48, το πρώτο του μυθιστόρημα - ο λιάπκιν - δείχνει όχι μόνο την απευθείας καταγωγή του από τον ρώσο κολοσσό, αλλά την σχεδόν λογοτεχνική προσαρμογή τού τελευταίου στα ελληνικά δεδομένα της εποχής. Το βιβλίο ξεκινάει γλαφυρά (!;) με την περιγραφή της Λάρισας του '20 και της γεωργικής σχολής της, γύρω από την οποία περιστρέφεται η ζωή του ήρωα. Γλαφυρά; Μα για τον καραγάτση μιλάμε - η ειρωνεία καραδοκεί πίσω από κάθε λέξη, όλα κινούνται σε τεντωμένο σχοινί. Ο εμιγκρές καραβανάς που κατέληξε από τις δόξες και τα σαλόνια του τσαρισμού στα τσιπουράδικα και τα πορνεία του θεσσαλικού κάμπου, είναι αντιπροσωπευτικό δείγμα του ρώσου που βρίσκεται σε μεταβατική περίοδο. Του ρώσου που "απλώνει το 'να χέρι στον άνθρωπο, να τον βοηθήσει να φτάσει στα πιο υψηλά επίπεδα της ανθρωπιάς - και με τ' άλλο τού μπήγει το μαχαίρι του θανάτου στην καρδιά, όταν δεν τον ποτίζει με το φαρμάκι του τυφλού φανατισμού...". Κάπως έτσι απλώνεται γραμμικά (στη διάρκεια μιας περίπου δεκαετίας) η εξιστόρηση του μπλεξίματος του συνταγματάρχη με τους χωριάτες αλλά και την "υψηλή κοινωνία" της Λάρισας. Η γλώσσα κοφτερή, λιτή, αντρίκεια. Χωρίς φρου-φρου κι αρώματα. Οι περιγραφές και το στήσιμο των σκηνών διέπονται μάλλον από μια εξωτερική προχειρότητα, η οποία όμως κρύβει μια πλήρη συναισθηματική ακρίβεια. Μέχρι που... η συνταρακτική αποκάλυψη οδηγεί σε μια από τις δυνατότερες ποιητικές σκηνές της νεοελληνικής λογοτεχνίας. Μέσα σ' ένα σύννεφο από αναπολήσεις, παραισθήσεις, ενοχές, στεναγμούς και άφθονο τυρναβίτικο τσίπουρο, ο λιάπκιν οδεύει προς την τελική του δόξα. Και "...η θάλασσα τον δέχτηκε μ' ανοιχτή αγκαλιά", όπως δηλαδή δέχτηκε τον τότε νεαρό Μ.Κ. η λογοτεχνία.

curbside

2011-11-27T11:07:00.007+02:00

Μια κυριακάτικη πρωινή βόλτα στα στενά του κέντρου εξακολουθεί να σε ανταμείβει με ωραίες εικόνες. Σε πείσμα της κατηφόρας του συστημικού καπιταλισμού, η φαντασία του κόσμου δίνει στην καθημερινότητα το φως που της διαφεύγει. Και η φαντασία του james blake όμως δεν βάζει φρένο. Μετά τα φετινά lp+ep με γαλλικά και πιάνο, ετοιμάζει νέο ep με πιο σκληρούς ήχους, για το δεκέμβριο. Άντε να δούμε πού θα μας βγάλει αυτός ο τυπάκος:

θαλής

2011-11-25T11:08:00.003+02:00

Οι διαγωνισμοί της μαθηματικής εταιρίας δίνουν έξτρα ερεθίσματα στον ανήσυχο μαθητή και προεκτείνουν δημιουργικά τις γνώσεις που αποκτά από τα σχολικά μαθηματικά. Παρουσιάζω το πιο ενδιαφέρον από τα αλγεβρικά θέματα του "Θαλή" της Γ' Λυκείου, που δόθηκε στις 19 Νοεμβρίου. Η άσκηση χρησιμοποιεί τη θεωρία των αριθμητικών προόδων και μπορεί κάλλιστα να αντιμετωπιστεί από τον μαθητή που έχει ολοκληρώσει την ύλη της Β'. Χμ, εντάξει, με εξαίρεση αυτό το αθροισματάκι , για το οποίο δίνω και έναν σύντομο σχολιασμό/απόδειξη.

Η ακολουθία , είναι τέτοια ώστε η ακολουθία , να είναι αριθμητική πρόοδος με διαφορά .
α) Να προσδιορίσετε (συναρτήσει των , και ) τον γενικό όρο και το άθροισμα .
β) Αν είναι και , να προσδιορίσετε τον ελάχιστο θετικό ακέραιο για τον οποίο συναληθεύουν οι ανισώσεις και .

Λύση:

εδώ η συνέχεια...»

law of cosines

2011-11-19T20:52:00.063+02:00

ΕΥΚΛΕΙΔΗ ΣΤΟΙΧΕΙΑ - βιβλίο ΙΙ, πρόταση ιβ'

Αυτό είναι το περίφημο θεώρημα της αμβλείας γωνίας, όπως διατυπώθηκε από τον Ευκλείδη κατά το 300π.Χ., ως γενίκευση του πυθαγορείου θεωρήματος. Το ίδιο θεώρημα (μαζί με εκείνο της οξείας γωνίας, πρόταση ιγ' του βιβλίου ΙΙ των στοιχείων) ταλαιπωρεί τους μαθητές της Β' Λυκείου δυο χιλιάδες χρόνια μετά. Παρουσιάζω μια σύντομη και ενοποιημένη απόδειξη των προτάσεων καθώς και της σύγχρονης εκδοχής τους, που είναι ο νόμος των συνημιτόνων. Στη συνέχεια δίνω μια πιο συμπαγή αλγεβρική απόδειξη του νόμου και, τέλος, επιχειρώ να αναδείξω τη σχέση του με το εσωτερικό γινόμενο δύο διανυσμάτων.

εδώ η συνέχεια...»

inni

2011-11-13T19:44:00.004+02:00

Πάνω που έλεγα ότι πάει αυτοί, ξοφλήσανε, ο jonsi βάλθηκε να καταχτήσει την αμέρικα και τους παράτησε, ορίστε: ανακοινώνουν νέο άλμπουμ για την άνοιξη - το οποίο μάλιστα χαρακτηρίζουν "εσωστρεφές", "μίνιμαλ", "άμπιεντ" και "μια αργή απογείωση προς κάτι"... Ο θεός να μας φυλάει δηλαδή! Την ίδια στιγμή απολαμβάνουμε το festival εκστασιασμένοι, από το νέο τους live/φιλμ inni που ήδη κυκλοφορεί.

absolute

2011-11-11T02:18:00.006+02:00

Μια επαναληπτική άσκηση στις απόλυτες τιμές για την Α' Λυκείου, που συνοψίζει κάποιες από τις αντίστοιχες ιδιότητες, την έννοια της απόλυτης τιμής ως απόστασης, και τη χρήση του ορισμού σε πιο σύνθετες περιπτώσεις. Η άσκηση είναι διατυπωμένη έτσι ώστε ο μαθητής να οδηγείται σταδιακά στα αποτελέσματα, χρησιμοποιώντας ένα υποερώτημα για να λύσει το επόμενο.

Δίνεται η παράσταση , όπου με .

α) Να απλοποιήσετε την παράσταση.

β) Για :

(i) αν , να γράψετε την ανίσωση με τη μορφή απόστασης () και να βρείτε το διάστημα στο οποίο ανήκει το .

(ii) να εκφράσετε την παράσταση χωρίς απόλυτες τιμές.

Λύση:

εδώ η συνέχεια...»

catastroika

2011-11-06T22:22:00.004+02:00

Μετά το debtocracy, ο Άρης Χατζηστεφάνου και η Κατερίνα Κιτίδη ετοιμάζουν το νέο ντοκιμαντέρ catastroika, που "εξετάζοντας παραδείγματα ιδιωτικοποιήσεων και απορρύθμισης στις πιο αναπτυγμένες χώρες της Δύσης, προσπαθεί να προβλέψει τι θα συμβεί αν το ίδιο μοντέλο εφαρμοστεί σε μία χώρα υπό καθεστώς επιτήρησης". Το μοντέλο της συμπαραγωγής / συγχρηματοδότησης (από όποιον το επιθυμεί) επαναλαμβάνεται από τα μέλη του the press project. Αναμένουμε..

tan/cot

2011-11-05T21:39:00.001+02:00

Συνοψίζουμε τα σχετικά με το πεδίο ορισμού και την περίοδο των βασικών τριγωνομετρικών συναρτήσεων. Στην περίπτωση της εφαπτομένης και της συνεφαπτομένης, χρειαζόμαστε οπωσδήποτε το πεδίο ορισμού για να προσδιορίσουμε τους αντίστοιχους περιορισμούς κατά τη λύση των εξισώσεων.

εδώ η συνέχεια...»

good vibrations

2011-10-17T14:40:00.004+03:00

Μας έστειλε πάλι ο γερο-Woody.Τόσο δροσερή ήταν η σουρεάλ περιήγησή του στο σύγχρονο (αλλά και στο μπελ-εποκ-ικό, και στο προπολεμικό) Παρίσι, που βγαίνοντας από το Ολύμπιον βρισκόμουν πέντε πόντους πάνω απ' το έδαφος. Η Αριστοτέλους και η Τσιμισκή, τίγκα στα απεργιακά σκουπίδια, ανέδυαν μια παράξενη γοητεία μέσα στην μεταμεσονύχτια γαλήνη. Τώρα αν αυτό δεν είναι απόδειξη ότι η ταινία ήταν από τις καλύτερές του των τελευταίων χρόνων, δεν ξέρω τι άλλο μπορεί να είναι.

__________________________________________________________________________________________

Παρόμοια good vibrations –εν μέσω βαρβάτης μνημονιακής δυσθυμίας– μας έστειλε και ο Anthony Gonzalez με το νέο του πόνημα ως M83. Ονειρικές μελωδίες πασπαλισμένες με 80s-synth χρυσόσκονη απλώνονται στο εβδομηντάλεπτο διπλό album και μας πυροβολούν αλλεπάλληλα με ριπές ενθουσιώδους και ανερυθρίαστης αθωότητας. Και επειδή ο Anthony είναι από το Παρίσι του Γούντι Άλεν και όχι από αυτό του Σαρκοζί, δεχόμαστε αδιαμαρτύρητα τη βεβιασμένη φυγή του στο όνειρο, με το μειδίαμα εκείνο στα χείλη που δείχνει ότι ο κόσμος μπορεί να μην είναι τελικά και τόσο άσχημος.

trig-oh-no!-metry

2011-10-16T20:23:00.107+03:00

Η μελέτη των τριγωνομετρικών συναρτήσεων στη Β' Λυκείου, πέρα από την καθεαυτή τριβή του μαθητή με τους τριγωνομετρικούς αριθμούς και την προέλευσή τους, τού δίνει μια καλή ευκαιρία να παίξει σε πρωτογενές επίπεδο με τη μονοτονία και τα ακρότατα, θέματα βασικά στην ύλη της Γ'. Η παρακάτω άσκηση συνοψίζει κάποιες βασικές διαδικασίες σ' αυτή τη μελέτη. Προτείνεται στον μαθητή να σκεφτεί προσεκτικά πάνω στην άσκηση, πριν κοιτάξει απ' την κλειδαρότρυπα τη λύση και το σχολιασμό που ακολουθεί:

Δίνονται οι συναρτήσεις και , όπου
και . Αν η έχει μέγιστο και περίοδο ,

α) Να βρείτε τον τύπο της .
β) Να σχεδιάσετε στο ίδιο σύστημα αξόνων τη γραφική παράσταση των και
στο διάστημα .
γ) Να δείξετε ότι .

Λύση:

εδώ η συνέχεια...»

autumn response

2011-10-13T21:10:00.047+03:00

I think that I shall never see A poem as lovely as a tree.

A tree whose hungry mouth is prest Against the earth's sweet flowing breast;
A tree that looks at God all day, And lifts her leafy arms to pray;
A tree that may in Summer wear A nest of robins in her hair;
Upon whose bosom snow has lain; Who intimately lives with rain.
Poems are made by fools like me, But only God can make a tree. [Joyce Kilmer]
Richard Youngs: low bay of sky

στο άχρονο πουθενά

2011-07-23T21:49:00.012+03:00

ΙΜΟ

2011-07-16T03:50:00.027+03:00

Κι ενώ εμείς έχουμε ψηθεί κανονικά και κάνουμε τις βουτιές μας τρελαμένοι, κάποιοι πιστεύουν πως κατακαλόκαιρο στο Άμστερνταμ μπορείς να κάνεις και άλλα πράματα πέρα από τα... συνήθη. International Mathematical Olympiad λοιπόν σε λίγες μέρες (18-19 Ιουλίου) στη χώρα της τουλίπας. Διάλεξα ένα σχετικά εύκολο θέμα από την περσινή ολυμπιάδα και παρουσιάζω τη λύση με έναν κατά το δυνατό ευρετικό τρόπο. Οι απαιτήσεις του θέματος σε επίπεδο γνώσεων είναι μικρές (στην ουσία μόνο η έννοια της συνάρτησης χρειάζεται), οπότε ο μαθητής του λυκείου με λίγη έξτρα θέληση για μαθηματικές περιπέτειες, μπορεί να παίξει και να δοκιμάσει τις δυνάμεις του στο "σφιχτό" reasoning του ολυμπιακού επιπέδου.. Έχουμε λοιπόν (1ο θέμα, ΙΜΟ-2010):

Να προσδιορίσετε όλες τις συναρτήσεις που ικανοποιούν την εξίσωση

, για κάθε (1)

(Με συμβολίζουμε τον μεγαλύτερο ακέραιο που είναι μικρότερος ή ίσος του .)

Λύση:

εδώ η συνέχεια...»

baby guru@gaiaLive.17VI11

2011-06-19T02:31:00.006+03:00

Ρυθμός, ρυθμός, ρυθμός! Αυτά εδώ τα παλικάρια φαίνεται να εννοούν κάθε σεληνιασμένη νότα στα πλήκτρα του nord, κάθε βρώμικο σούρσιμο στην ταστιέρα του μπάσου, κάθε καλοκουρδισμένο roll στα τύμπανα του king elephant. Φωνητικά απ' το πηγάδι, ψυχεδελικές ατμόσφαιρες, ένα καλοοργανωμένο χάος που οδηγεί ωρολογιακά στη μέθεξη. Σίγουρα ό,τι καλύτερο έχω παρακολουθήσει τελευταία από την ελληνική σκηνή.

exams II

2011-06-09T00:41:00.011+03:00

Δεν ξέρω αν εγκρίνει ο τσακ νόρις (γεια σου ρε μιχαλάκη!) τόσο αναλυτικές λύσεις, αλλά την παραθέτω: για το [4ο] της γεωμετρίας Β'.

α) Το τρίγωνο είναι ισόπλευρο, αφού η είναι διάμεσος και ύψος και . Άρα .

β) Είναι , επομένως το μήκος του τόξου είναι .

γ) Το εμβαδό του κυκλικού τμήματος τ είναι (1)

Όμως , άρα προφανώς (2)

ενώ (3)

Τελικά η (1) μας δίνει μέσω των (2) και (3): .
____________________

εδώ η συνέχεια...»

dog symmetry

2011-05-30T21:00:00.005+03:00

exams

2011-05-27T13:50:00.072+03:00

Φαίνεται πως [αυτά] τα δυο θεματάκια πονοκεφάλιασαν περισσότερο τους μαθητές της Α' στη γεωμετρία και την άλγεβρα - όσους ασχολήθηκαν, εν πάση περιπτώσει.. Ιδού λοιπόν οι λύσεις (με τις υγείες σας!):

_____________________________________________ θέμα 4, γεωμετρία

α) Η γωνία ΑΒΓ βαίνει στο ίδιο τόξο με τη Δ, επομένως . Όμως το τρίγωνο ΑΒΓ είναι ορθογώνιο, αφού η γωνία Α βαίνει στη ΒΓ, που είναι διάμετρος. Άρα .
β) (i) Εφόσον φέρνουμε την εφαπτόμενη στο Β, η γωνία ΕΒΓ είναι ορθή. Επομένως . Τότε όμως στο ορθογώνιο τρίγωνο ΕΑΒ η κάθετη πλευρά ΑΕ είναι απέναντι από γωνία , άρα
(1)
από όπου προκύπτει το ζητούμενο.
(ii) Ας εστιάσουμε τώρα στο ορθογώνιο τρίγωνο ΕΒΓ: είναι , οπότε ξανά (αφού η ΕΓ υποτείνουσα)
(2)
Έτσι από τις (1) και (2) έχουμε: από όπου προκύπτει , όπως το θέλαμε.
____________________

εδώ η συνέχεια...»

your hand in mine@ΜΜΣΤ.17V11

2011-05-18T11:35:00.012+03:00

Οι ήχοι του ακορντεόν και του μαντολίνου αντηχούν υπέροχα στο χώρο, καθώς τριγυρνάμε αδέσποτα στις αίθουσες του μακεδονικού μουσείου σύγχρονης τέχνης. Οι Μάνος Μυλωνάκης και Γιώργος Παπαδόπουλος ετοιμάζονται κι αναρωτιέμαι: μήπως θα 'πρεπε οι υπεύθυνοι του μουσείου να προσλάβουν τα παιδιά ως μόνιμους ατμοσφαιριστές; - η μουσική τους κάνει την περιήγηση στους χώρους του μουσείου μια πλουσιότερη εμπειρία!

~Οι your hand in mine παρουσιάζουν στη διάρκεια μιάμισης περίπου ώρας τον καινούριο τους δίσκο. Παλεύουν διαρκώς να κρατήσουν σε ισορροπία μια πληθώρα από όργανα και οργανάκια: μεταλλόφωνα, wurlitzer πιάνο, κιθάρες, toy piano, αυτοσχέδια κρουστά - και φυσικά τον παντοκράτορα mac. Η μουσική μάς ρουφάει απαλά και σε στιγμές μας ξεσηκώνει. Υπάρχει όμως μια εμμονή με συγκεκριμένες αρμονικές ακολουθίες, καθώς και με το ρυθμό του βαλς - που μετά από κάμποση ώρα καταντάει σχεδόν τυραννικός. Περίμενα μια μεγαλύτερη εξέλιξη σε σχέση τον 1ο δίσκο, και όχι μόνο σε ηχητικό επίπεδο. Αναμένω την κυκλοφορία για μια πιο ενδελεχή ακρόαση..

debtocracy

2011-04-07T13:10:00.003+03:00

προσοχή: κοράκια

2011-03-20T22:56:00.028+02:00

Δυο εφημερίδες στο βωμό του πρόστυχου κέρδους ξεφτιλίζονται πάνω απ'το κουφάρι του Μ. Ρασούλη. Μην τις παίρνετε! Δεν το θέλει ούτε ο ίδιος από κει που είναι, ούτε και η κόρη του - όπως φαίνεται από την παρακάτω δήλωσή της. Ας ακούσουμε τα τραγούδια του κι ας τιμήσουμε τη μνήμη του μέσα από τις δικές μας προσωπικές διαδρομές.

Αθήνα 19/3/2011

ΠΡΟΣ ΟΛΑ ΤΑ Μ.Μ.Ε.
Θα παρακαλούσα να γνωστοποιήσετε τα εξής:
Τα δύο CD τα οποία θα δωθούν αυτή την Κυριακή 20 Μαρτίου από τις εφημερίδες «ΤΟ ΒΗΜΑ» και το «ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ» (και τα οποία είναι αντίστοιχα: «Η Εκδίκηση της Γυφτιάς» και το « Πότε Βούδας πότε Κούδας») δίνονται χωρίς την ηθική συγκατάθεση των νόμιμων κληρονόμων και υπευθύνων για τη διαχείριση του πνευματικού και καλλιτεχνικού έργου του Μανώλη Ρασούλη.
Ασκώντας το ηθικό δικαίωμα για λογαριασμό του πατέρα μου και σεβόμενη τη μνήμη, τις πεποιθήσεις, τις αρχές του και την προσωπικότητά του, θεωρώ αυτήν τη βιαστική κυκλοφορία από τις δισκογραφικές εταιρείες με προφανή σκοπό το εμπορικό κέρδος, ως θίγουσα την τιμή και την υπόληψη τόσο τη δική μου ως ασκούσα το ηθικό δικαίωμα του πατέρα μου, όσο και τη μνήμη ενός ανθρώπου που όλη του η πορεία και η φιλοσοφία είχε ως σκοπό την προαγωγή του Πολιτισμού και όχι το κέρδος.

εδώ η συνέχεια...»

marietta fafouti/tango with lions@block33.18III11

2011-03-19T13:58:00.066+02:00

H Μαριέττα έχει ταλέντο και δεν το κρύβει. Η φωνή της ξεχωριστή κυριαρχεί στο χώρο και παρόλη τη συναυλιακή ντροπαλοσύνη της φτάνει στις αναμενόμενες κορυφώσεις. Νομίζω όμως ότι το όλο σχήμα χρειάζεται περισσότερο δούλεμα. Η μουσική της, φύσει πληθωρική, φωνάζει για περισσότερα όργανα - ενώ η τριπλή γυναικεία παρουσία (και μάλιστα σε πρώτο πλάνο) οδηγεί σε στιγμές τον όμορφο ρομαντισμό που ακούσαμε στο δίσκο στις παρυφές του γλυκανάλατου. Σίγουρα πάντως η Φαφούτη έχει προοπτικές. Αναμένουμε..
>Αντιθέτως το σχήμα των tango with lions μου φάνηκε αρκούντως επαρκές, μέσα στη λιτότητά του. Τσέλο, κιθάρα, ντραμς και πιάνο χτίσανε λεπτοδουλεμένα την απαραίτητη ηχητική ατμόσφαιρα, μέσα στην οποία η Κατερίνα Παπαχρήστου τραγούδησε δωρικά, απέριττα, με συναισθηματικό βάθος. Αν και δεν είχα ακούσει το δίσκο τους παρά ελάχιστα, νομίζω πως είναι το σχήμα που με κέρδισε περισσότερο χθες.

αντίχτυπος II

2011-02-23T13:50:00.008+02:00

κλικ στην εικόνα για ένα αντιγλωσσάρι του ΔΝΤ και.. άλλα ενδιαφέροντα.

10 για το 10

2011-01-11T12:09:00.155+02:00

1- FOREST SWORDS: dagger paths. Ατμόσφαιρα από το βάθος των χρόνων, reverbιασμένη κιθάρα+ηλεκτρονικά, πειραγμένα φωνητικά. Γνωστά τα υλικά, αλλά η συνταγή θέλει μαστοριά για να πετύχει, ε;

2- JAMES BLACKSHAW: all is falling. Έχει χτίσει το δικό του κιθαριστικό παράλληλο σύμπαν, ως άλλος μικρός θεός (λες γι' αυτό να πήγε στη young god του Gira;). Σύμπαν που όλο και εξαπλώνεται, βήμα-βήμα προς το αχαρτογράφητο.

3- CARIBOU: swim. Βουτιά στον πάτο, ανάδυση κατά τον ήλιο, ήλιο, ήλιο εις το διηνεκές..

4- LORN: nothing else. Κλίμακες στη σκοτεινή περιοχή του μουσικού φάσματος, περιρρέον μυστήριο, σκληρά ηλεκτρονικά και.. τίποτα άλλο. Καθηλώνει.

5- SUFJAN STEVENS: the age of adz. Τα είπαμε για δαύτον: δεν διορθώνεται με τίποτα! Τώρα και σε χορευτική έκδοση ο σουφγιανάκος.

6- SWANS: my father will guide me up a rope to the sky. Ξανά Young God λοιπόν, αυτή τη φορά ο ίδιος ο Gira σε ολική θορυβική επαναφορά: you fuckin' people make him sick - ευτυχώς!

7- PANTHA DU PRINCE: black noise. Γερμανικό λεπτούργημα. Αντίφαση; Στρώσε αυτό το χαλί σπίτι σου και θα δεις τι θα πει ψιλοβελονιά minimal ατμοσφαιρικού techno.

8- INTERPOL: interpol. Ναι ρε. Ιντερπολ. Εξακολουθούν να τραγουδοποιούν άψογα, εξακολουθώ να τους λιώνω στο παίξιμο.

9- THE WALKMEN: lisbon. Πόσο πιο μινιμαλιστικός θα γίνει ο ρομαντισμός τους; Πόσο πιο διακριτική θα γίνει η επιθετική ρυθμολογία του Matt Barrick; (μα τι ντράμερ!). Ρισπέκτ, για άλλη μια φορά.

10- DEERHUNTER: halcyon digest. Δεν ξέρω αν φταίει ο Ben Allen (βλ. merriweather), πάντως εδώ έχουμε να κάνουμε με ένα υψηλής ποιότητας και γλυκύτητας ζαχαρωτό. Προσοχή στα δόντια.

invent your 11..

2011-01-01T13:15:00.007+02:00

modrec/slavebreed@an.29XII10

2010-12-30T12:06:00.063+02:00

Τι καλύτερο για μια κρύα χριστουγεννιάτικη βραδιά από μια καυτή death/grindcore γουλιά; Βέβαια ρολάροντας προς το an club δεν γνώριζα τι εστί slavebreed. Οπότε κατά τις 10.30 οι πρώτες διπλομποτιές ήταν μια ευχάριστη έκπληξη που με διακτίνισε στα αμαρτωλά μου συναυλιακά 90s. Δυνατοί, γρήγοροι σαν το διάολο (;) και με ουρλιαχτά ικανά να ξορκίσουν κάθε περιρρέον χριστουγεννιάτικο "πνεύμα" - χε, χε.. Ο κόσμος, αν και σε καμιά περίπτωση δεν ήταν το τυπικό death metal κοινό (μάλλον οι περισσότεροι ήταν εκεί για τους modrec), φαινόταν να γουστάρει τα τεκταινόμενα, που σε στιγμές -εξαιτίας του τρελιάρη τραγουδιστή- άγγιξαν τα όρια του γκροτέσκ.
>Χμμ, καλά ζεσταθήκαμε: ώρα για modrec. Ό,τι είχα ακούσει για αυτούς επαληθεύτηκε. Μια μπάντα που σίγουρα έχει ρίξει πολλή δουλειά στο στήσιμο και την παρουσίαση των τραγουδιών της. Ωραίες φωνές (+αποτελεσματικές τριφωνίες στα ήσυχα περάσματα), εφευρετικότατες κιθάρες, ντράμερ να τα κάνεις πάνω σου. Μιλάμε για γαμάτο πάντρεμα επεξεργασμένου θορύβου και μελωδικότητας, πλείστες επιρροές αφομοιωμένες σε ένα progressive punk υβρίδιο με προσωπικότητα και νεύρο. Παίξαν τραγούδια από τα άλμπουμ τους art naive και mascaraddiction καθώς και δύο άκρως ενδιαφέρουσες (=τραβηγμένες ηχητικά, ατμοσφαιρικά και χρονικά) διασκευές των I want to break free (queen) και baby I'm gonna leave you (zeppelin).
>Επομένως; Χαλαρή ατμόσφαιρα, άφθονη μπύρα, καλή μουσική - ένα ευχάριστο τριωράκι στην καρδιά της Αθήνας.

βεζούβιος

2010-12-02T12:54:00.009+02:00

>είναι λοιπόν αυτή εδώ η φουτουριστική έκρηξη συναισθημάτων ο μουσικός βεζούβιος του 2010; Καραδοκούσε ο κερατάς ο sufjan, κι ας νόμιζες πως είχε ξεμπερδέψει με τα τραγούδια (μα και το υπέροχο BQE τραγούδια χωρίς στίχους δεν ήτανε;). Και τράβηξε ζόρια. Κι αρρώστησε. Και βγήκε σώος κι αναβαπτισμένος, μ' ένα κεφάλι γεμάτο χρυσάφι. Το να μιλήσεις για ενορχηστρώσεις και μελωδίες ξεχωριστά, περιττό - το παλικάρι είναι διάνοια, πάει και τελείωσε. Αφέσου στην ολότητα της φωνής που σε περιβάλλει και ζήσε στην age of adz. Αριστούργημα!

leavin' the east behind..

2010-07-15T12:06:00.010+03:00

..αλλά μένω ακόμα στην οδό πορτοκαλιού, ναι-

δύση ή ανατολή, δεν ξεχνάω: 1→1 είναι η αντιστοιχία του ήλιου.

ημπορείτε;

2009-05-27T12:28:00.011+03:00

Μπορεί απλά να βαριέμαι να ολοκληρώσω τη λίστα με τα best of 08. Ή μπορεί και να έχω σιχαθεί τις λίστες. Αξιολόγηση, γιουροβίζιον, γιουροεκλογές, οι 100 πλουσιότεροι, οι 5 μαθητές της χρονιάς, οι 17 πιο γκαβλιάρες playmate, οι 29 τοπ προορισμοί για διακοπές... Και η λίστα με τις λίστες δεν έχει τελειωμό [παρακαλώ ο Russell να επεκτείνει το παράδοξό του πάραυτα]. Κι όπως λέει ο Γ.Π. εδώ,

Τώρα πάνε να μας φορέσουν και τους 100 μεγαλύτερους Έλληνες. Η μόνη λίστα που μένει πλέον να γίνει είναι εκείνη με τους 100 που την είχαν πιο μεγάλη. Έλληνες ή ξένοι δεν ξέρω. Ο μόνος Ελληνας πάντως που έχει εξασφαλισμένη θέση και στις δυο λίστες ήταν ο Γεώργιος Καραϊσκάκης. Ο οποίος λίγο προτού ξεψυχήσει (από ελληνικό βόλι για να μην ξεχνιόμαστε) εξέφρασε, με τις τελευταίες του κουβέντες, τη γνώμη του για όλες τις μεταθανάτιες λίστες:

«και τώρα ημπορείτε να μου κλάσετε τον μπούτσο».

Δίνω όπως-όπως μια φωτογραφική εκδοχή της επίμαχης λίστας [στην οποία κυριαρχούν τόνοι του μπλε και του μαύρου απ' ότι βλέπω - χμμ] και μπαίνω στον πειρασμό -απευθυνόμενος στους απανταχού λιστολάγνους- να αναπαράγω τον Καραϊσκάκη, έστω και για έναν τόσο ευτελέστερο λόγο:

Ναι, ημπορείτε.

ε-ε-έφτασε!

2009-02-03T21:20:00.022+02:00

..και, αν υπάρχει αλκυονίδα μουσική να λάμψει μέσα στον σκυφτό χειμώνα μας, this is it σου λέω! Άλμπουμ της χρονιάς; της δεκαετίας; Τι σημασία έχει.. Ρίξτο στο στέρεο, στα ακουστικά, στο δρόμο-τα-χείλη-ή-τη-μέρα σου και νιώσε, λιώσε..

..is it much that I feel I need, a solid soul and the blood I bleed
with a little girl, and by my spouse: I only want a proper house!

..I don't care for fancy things or to take part in a precious race
and children cry for the one who has a real big heart and a father's grace!
..I don't mean to seem like I care about material things like a social status
I just want four walls and adobe slabs for my girls!

8. Sigur Rós: Með suð í eyrum við spilum endalaust

2009-01-20T10:29:00.003+02:00

Οκέι, δεν είναι agaetis byrjun. Σύμφωνοι, κάποιες από τις εξώκοσμες λεπτομέρειες που τους καθιέρωσαν στο "post-rock" στερέωμα έχουν χαθεί. Οι ισλανδοί κουράστηκαν από τα ίδια τους τα όπλα και προσπαθούν [σαν την οικονομία τους!] να επαναπροσδιορίσουν εαυτόν; Ίσως. Ένας αέρας εξωστρέφειας στο συγκρότημα φυσάει από πέρα, έξω από τα ισλανδικά σύνορα: abbey road και sinfonietta του λονδίνου, πέρα-δώθε σε νέα υόρκη και βερολίνο, επιστράτευση του flood στην παραγωγή. Ελαφρά μετατόπιση προς την ποπ, χωρίς όμως εκπτώσεις στην εσωτερικότητα. Και για άλλη μια φορά, ένας δίσκος που κουμπώνει πάνω σου αβίαστα - σε κάθε ώρα/διάθεση/εποχή.

XL / EMI, 2008.
Παραγωγή, Μίξη | Flood και Sigur Rós.
Ενορχηστρώσεις | Sigur Rós.
Ηχογράφηση | Chris Allen και Tom Gloady.
Mastering | Ted Jensen στα Sterling Sound, Νέα Υόρκη.
>myspace.com/sigurros.

9. TV on the Radio: Dear Science

2009-01-06T10:35:00.008+02:00

Αγαπητή. Επιστήμη. Ωπ; τι εννοεί ο ποιητής; Οι δοκιμαστικοί σωλήνες παίρνουν φωτιά, οι εξισώσεις εκρήγνυνται. Και μέσα στις αναθυμιάσεις, yes here of course there are miracles. Τι να τους πεις τώρα αυτούς τους νεοϋορκέζους καρντάσηδες. Το κάναν το θαύμα τους γαμώτο. Κατάφεραν σ' έναν δίσκο άκρως "επιστημονικό" να εμφυσήσουν ψυχή και παλμό και όραμα και σκέρτσο και ομορφιά και αγάπη. Όλα τα πνευστά, τα έγχορδα, τα samples σφιχτοδεμένα σ' ένα αψεγάδιαστο σύνολο βουτηγμένο στο funk, τους στακάτους σέξι ρυθμούς, τις μελωδικές ανατροπές. Μην περιμένεις εδώ αυτοσχεδιασμούς - όλα είναι άκρως υπολογισμένα μέχρι τελευταίας νότας. Αυτό όμως δεν εμποδίζει τον Malone να κορυφώσει με την καθαρτική lovers day σκούζοντας λυτρωμένος: I'm gonna take you, I'm gonna shake you, I'm gonna make you cum!

Interscope / 4AD, 2008.
Παραγωγή | David Andrew Sitek.
Μίξη | David Andrew Sitek, Matty Green.
Mastering | Steve Fallone στα Sterling Sound, Νέα Υόρκη.
>myspace.com/tvotr.

10. Department of Eagles: In Ear Park

2009-01-03T15:17:00.009+02:00

Οι fleet foxes βγάλαν ένα υπέροχο ep αλλά το ομώνυμο ντεμπούτο τους μάλλον με απογοήτευσε. Ο bon iver με την ελλειπτική folk του αρχικά με ψιλοξενέρωσε - κερδίζει όμως σιγά σιγά πόντους σε βάθος χρόνου. Ποιος λοιπόν θα μου κρατούσε αυτή τη χρονιά αναμμένη την αμερικάνικη folk φλόγα; Απευθυνθείτε στο Τμήμα Αετών, παρακαλώ [τι όνομα!]. Σ' αυτό εδώ το department βέβαια τα πράγματα ξεφεύγουν λιγάκι από τις folk νόρμες. Έχουμε και μπάντζο και πιανάκια και φλαουτάκια, έχουμε όμως και μπόλικη διάθεση για πειραματισμό, ε; Αποτέλεσμα; Τραγανιστές μελωδίες, ζόρικες συνθέσεις χωρίς όμως να το φωνάζουν, εκφραστικότατες έντεχνες ενορχηστρώσεις από τους Rossen & Nicolaus, μια αύρα μπιτλικής αρμονίας, ζεστασιά, κόκκινο κρασί, αναμμένο τζάκι και το χιόνι έξω να πέφτει - χο, χο, χο. Μήπως τελικά οι DoE είναι ο Αη-Βασίλης;

4AD, 2008.
Παραγωγή | Chris Taylor και Department of Eagles.
Ηχογράφηση, Μίξη | Chris Taylor.
Mastering | Steve Hall στα Futuredisc, Όρεγκον.
>myspace.com/deptofeagles.

11. Monika: Avatar

2008-12-31T19:41:00.008+02:00

Κι ενώ ο κόσμος καίγεται, η μουσική καλά κρατεί [τώρα είναι καλό αυτό;]. Το merriweather post pavilion έρχεται θριαμβευτικά στις 12 Ιανουαρίου και οι πρώτες ακροάσεις μού δείχνουν ένα αριστούργημα του 09 με το καλημέρα σας. Και το καψερό το 08; Ε, δεν είχε και κανένα untrue ή κανένα person pitch, αλλά κάτι έγινε.

Τώρα φταίω εγώ που μέσα στη διάχυτη μελαγχολία αυτών των τραγουδιών διακρίνω έναν ατόφιο fuck-you παράγοντα, έναν άγουρο αλλά ωραίο τσαμπουκά, μια επιθετική μαγεία; Όχι δα. Τα ίδια τα τραγούδια της φταίνε. Γιατί κάτω από τις εγκάρδιες μελωδίες, τις πλούσιες ενορχηστρώσεις και την ισορροπημένη μίξη του Caple, σιγοβράζει ο διακαής πόθος της Μόνικας να ακουστεί, πέρα από μουσικές νόρμες και πολιτικά θέσφατα. Δεν ξέρω αν η Μόνικα είχε μόνο τον καλό της στο μυαλό - εγώ πάντως ακούω μια κραυγή που δεν απέχει και πολύ από την κραυγή των νέων στις πορείες, όταν τραγουδάει σπαραχτικά: Look at me, there were more to see, there were more to be proud of!

Archangel Music, 2008.
Παραγωγή, Ηχογράφηση, Ενορχήστρωση | Ottomo με τη Μόνικα.
Μίξη | Ian Caple.
Mastering | Ted Jensen στα Sterling Sound, Νέα Υόρκη.
>myspace.com/monikarides.

merry crisis...

2008-12-22T18:33:00.009+02:00

...and a happy new fear.

edit 28.XIΙ.08: "Αυτή είναι μια αυθεντική εξέγερση που ξεπερνάει τις ταραχές στο Λος Αντζελες το '92 ή στο Παρίσι του 2005. Γιατί ξεκινάει από την ακλόνητη πεποίθηση των νέων ότι το μέλλον τους έχει λεηλατηθεί. Είναι η πρώτη γενιά στην ευρωπαϊκή ιστορία -αν εξαιρέσουμε τα παιδιά του Α' Παγκοσμίου Πολέμου- που νιώθει απόλυτα προδομένη από τους πατριάρχες της". Μάικ Ντέιβις, αμερικανός στοχαστής/καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας. Από εδώ.

[Μπροστά στην αστυνομική διεύθυνση Ξάνθης, 9.ΧΙΙ.08.
Πόδια, πανό και λουλούδια των μαθητών της Ξάνθης. foto by rat.]

μπορεί

2008-11-04T19:47:00.020+02:00

Μπορεί, αν σπρώξουμε ανελέητα τους τοίχους, να πετύχουμε μια ανέλπιστη διαρύθμιση του έρωτα.

Μπορεί, αν γκρεμίσουμε το πάτωμα, να κατακτήσουμε μια κρυφή κορυφή.

Μπορεί, αν πυρπολήσουμε το ταβάνι με τον πόθο μας, να μην είναι ο ουρανός και τόσο μακριά.

Μπορεί, αν αλληλοεμβολίσουμε τις νύχτες μας, να ξημερώσει μια ηλιόλουστη μουσική.

περιπατητές

2008-10-14T18:28:00.012+03:00

"...Είναι ένας άνθρωπος που αγαπάω: είχαμε κάποτε ονειρευτεί μαζί περισσότερα απ' ότι ο καθένας μόνος του." - Γκντουπ: για άλλη μια φορά ο Αρανίτσης με πυροβόλησε πισώπλατα, την τρέλα μου μέσα. Μια καίρια συνιστώσα της αγάπης στο πιάτο σου, my dear. Mπορείς να περπατάς με παρέα; Νομίζεις ότι έχεις ότι έχεις όραμα; Σχέδια; Δρόμο να διανύσεις; Σκασίλα μας. Μπορείς όλα αυτά να τα μοιραστείς; Ακόμα καλύτερα: μπορείς να τα εμπλουτίσεις συνταξιδεύοντας; Οι walkmen φαίνεται πάντως ότι περπατούν στ' αλήθεια παρέα. Και μας δίνουν φέτος ένα δισκάκι μούρλια - που βάζει σοβαρή υποψηφιότητα για το αγαπημένο μου της χρονιάς..

..και το ξέρουμε, το ξέρω, Ι know-
I know that it's true, it's gonna be a good year.
Out of the darkness and into the fire, I'll tell you I love you!
And my heart's in the strangest place -
that's how it started and that's how it ends.

today

2008-08-21T12:57:00.012+03:00

>Πώς θα ένιωθε άραγε ο Orwell αν μάθαινε ότι εκατομμύρια μάτια είναι σκυμμένα πάνω από το προσωπικό του ημερολόγιο; Πάνω από το καθημερινό του σήμερα; Ακριβώς 70 χρόνια μετά, ξεκίνησε από τις 9 Αυγούστου η δημοσίευση [για πρώτη φορά] των Orwell Diaries, για το διάστημα 1938-1942. Ημέρα προς ημέρα, σε μορφή blog. Με ολίγον από φυτά, ζώα, κατασκευές και -φυσικά- πολιτική και λογοτεχνία. Ωραία ιδέα, εδώ.
>Everything that happens will happen today. Κάτι θα ξέρουν αυτοί. Brian Eno και David Byrne λοιπόν, ξανά μαζί. H φυσική έκδοση του άλμπουμ κυκλοφορεί στα τέλη Νοεμβρίου. Προς το παρόν, μπορείς να το απολαύσεις σήμερα [ολόκληρο!] από εδώ:

the grapes of wrath

2008-08-20T00:03:00.004+03:00

Πέρσι τέτοιον καιρό, ο κοπρίτης ο Μόριαρτι πήρε σβάρνα τις πολιτείες, από νέα υόρκη ίσαμε καλιφόρνια και ανάποδα δυο-τρεις φορές, ψάχνοντας το τίποτα, ζώντας στο πουθενά, απολαμβάνοντας το αδύνατο. Φέτος ήταν η σειρά του Τζόουντ να την κάνει για καλιφόρνια, υπό άλλες όμως συνθήκες. Τι τα θες, κωλοϋποχρεώσεις. Έχουν τίποτα κοινό αυτοί οι δύο φαινομενικά αντίθετοι τύποι - ο Ντην κι ο Τομ, πέρα από το ότι τους εμπνεύστηκαν [ή και τους συνάντησαν] με διαφορά δεκαετίας δύο ακρογωνιαίοι λίθοι της αμερικάνικης κουλτούρας; Μήπως μια ματιά στραμμένη καρφί κατά το άγνωστο; μια διαολεμένη περιέργεια για τη ζωή; μια ασίγαστη λαχτάρα για περιπλάνηση; Ίσως. Μα πάνω απ' όλα, τα σταφύλια στα όνειρα αυτωνών δεν είναι απλά βουτηγμένα στην οργή. Οσμίζονται πως ακόμα και μέσα στα τρίσβαθα της απελπισίας, ξεπροβάλλει αναπάντεχα το στήθος μιας Ρόζας, που θα σκύψει από πάνω τους στοργικά για να βυζάξουν το γάλα της ζωής. Μιας Ρόζας που κι αυτή με τη σειρά της -ναι!- το 'χει ανάγκη να βυζαχτεί.

!σλρουπ::μαρμελάδα φράουλα!

2008-06-21T18:00:00.047+03:00

μουσικές πάνε κι έρχονται χλιμιντρίζοντας,
αγάπες που καλπάζουν ολοταχώς κατά το θερινό αλώνι, αλλά να-

α-α-αυτό είναι το soundtrack του καλοκαιριού one more time λέμε εεεεεεeverεεεεεεεεεε

εεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεeverεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεε

if I ever say too bad, I 'll take a lesson in my head I 've got to have till I am dead!

now I 've got these chores and I'm never going to hurt no one

and when at last my work is done,

I only want the time to do one thing that I like

I want to get so stoned and take a walk out in the light drizzle

a t . t h e . e n d . o f . t h e . d a y , w h e n . t h e r e ' s . n o o n e . w a t c h i n g !

[media]

2008-06-05T16:57:00.021+03:00

Χρυσός Φοίνικας στις Κάνες το "Entre les murs", ταινία βασισμένη σε βιβλίο καθηγητή της δευτεροβάθμιας σε υποβαθμισμένη περιοχή του Παρισιού. Με πρωταγωνιστές κανονικούς μαθητές, έτσι; Χμμ, ενδιαφέρον. Όταν με το καλό βγει σε dvd, να θυμηθώ να το δω μαζί με τους μαθητές μου..

..Σε dvd, γιατί αν περιμένουμε από το βρωμodeon να μας το φέρει, ζήτω που καήκαμε. Το odeon. Δεν φτάνει που μας φλόμωσε στα "Μόλις χώρισα", "Λούφα και απαλλαγή" και άλλες παρόμοιες ~~παπαριές~~ ομορφιές, τώρα υπερασπίζεται τις ταινιάρες του με μηνύσεις. Ο Ζουμπουλάκης [που θα μας τον κάνουν και συμπαθή στο τέλος με τις ~~μαλακίες~~ εξυπνάδες τους] με την κριτική του στις 9 Μαρτίου στο Βήμα, τους τρώει το φαΐ, λέει. Βρε ουστ από δω.

>Εντωμεταξύ εδώ βρίσκεται το νέο πρότζεκτ του Κούλογλου, σε δοκιμαστική περίοδο ακόμα. banana republic. Aπό όνομα πάντως σκίζει, ε; Σε ένα σπιρτόζικο σχόλιο στην καινούρια lifo, ο Κούλογλου δίνει επιτέλους μια πειστική απάντηση στο καυτό ερώτημα: πώς είναι δυνατό να θεωρείται ο κωστάκης ακόμα ο καταλληλότερος; Ιδού:

"Ο Έλληνας πρωθυπουργός εξακολουθεί να είναι δημοφιλής επειδή αποτελεί την ενσάρκωση του μέσου Έλληνα - και μάλιστα δημοσίου υπαλλήλου. Τη δουλειά τη βρήκε από τον θείο. Είναι φανερό ότι δεν τρελαίνεται με το αντικείμενο της εργασίας του, αλλά κατά βάθος ξέρει ότι δεν θα μπορούσε να κάνει κάτι καλύτερο. Το ωράριο είναι απαραβίαστο. Ύστερα αποσύρεται στη Ραφήνα και δεν θέλει να τον ενοχλεί κανένας, έστω κι αν καίγεται η μισή χώρα. Από βαρεμάρα οι δημόσιες εμφανίσεις έχουν περιορισθεί στις εντελώς απαραίτητες, αλλά για ένα ποτηράκι κρασί μοιάζει πάντα διαθέσιμος. Ακόμη και με το τσιγάρο, ο πρωθυπουργός συμπεριφέρεται όπως πολλοί Έλληνες στη δουλειά που καπνίζουν -σχεδόν- στη ζούλα: συνομιλητές του μου είπαν ότι χρησιμοποιεί ένα τασάκι το οποίο μισοκρύβει στο ανοιγμένο συρτάρι του γραφείου του στο Μέγαρο Μαξίμου, μιας και τελευταίως δεν είναι πολιτικά ορθό να καπνίζεις μπροστά στους επισκέπτες. Στον κ. Καραμανλή βλέπουμε τον εαυτό μας στον καθρέφτη. Αλλιώς δεν εξηγείται πώς εξακολουθεί να θεωρείται «καταλληλότερος πρωθυπουργός» ενώ η χώρα καταρρέει."

gobbledigook

2008-05-29T12:09:00.013+03:00

Ωπ;! Τι πάθανε οι sigur ros; Αφήσανε την κλάψα και το 'ριξαν στο χορό; Με συμπαραγωγό τον Flood και με άγριες απ' ό,τι φαίνεται διαθέσεις, κυκλοφορούν και [να δούμε αν θα] οπλοφορούν στις 23 Ιουνίου. Το πρώτο δείγμα είναι καυτό..

[frzn]

2008-05-26T17:00:00.000+03:00

sun giant

2008-05-04T15:53:00.012+03:00

Χαμός στη Βαρκελώνη από γεννήσεις αυτήν την άνοιξη, 40 βδομάδες μετά το γενικό μπλακ-άουτ που κράτησε μια βδομάδα. Rock 'n' roll, baby! Τα φώτα σβήσαν, οι τηλεοράσεις ψοφήσαν, let's make some kids! Γαμώτο, χρειάζεται μια συσκότιση λοιπόν για να μας φέρει πιο κοντά; Ένας πόλεμος; Μια επανάσταση; Σεισμός; Ή απλά μια διαφορετική ματιά - δηλαδή η άνοιξη; Η όποια άνοιξη - που παραμονεύει μέσα μας σαν ένας καλά κρυμμένος on-off διακόπτης..
..Το φρεσκότατο ep των fleet foxes είναι από κείνα τα πραματάκια που, χωρίς πολλές τυμπανοκρουσίες, μπορούν να γυρίσουν τον διακόπτη στο on. [ΟΚ χαλάρωσε, όλο στο πονηρό το μυαλό σου-] Ό,τι ομoρφότερο έχω ακούσει μέχρι στιγμής από τη μουσική παραγωγή του 2008. "Baroque pop, music from fantasy movies, Motown, block harmonies, hymns, a couple moments approaching shaggy rock stuff, but mostly rather tempered and restrained. Not much of a rock band.", περιγράφουν οι ίδιοι τις επιρροές τους στο myspace τους. Πραγματικά, ανοίγει η ψυχή σου να τους ακούς. Αν το full album [που κυκλοφορεί στις 3 Ιουνίου] είναι στην ίδια συχνότητα, μάλλον θα (παρα)μιλάω για ένα από τα άλμπουμ της χρονιάς.

tv/third

2008-04-18T18:44:00.009+03:00

Με λάιβ, συνεντεύξεις, βιντεοκλίπ και άλλα καλούδια άνοιξε η pitchfork.tv. Ακόμα σε beta έκδοση, ωστόσο πλήρως λειτουργική και με καθημερινή ανανέωση υλικού. Μέχρι στιγμής ξεχώρισα το χαοτικό λάιβ των A place to bury strangers στο Death by Audio του Brooklyn τον Οκτώβρη του 07.
>Εντωμεταξύ στο current η παρουσίαση του third των Portishead, λίγες μέρες πριν την επίσημη κυκλοφορία του. Έτσι για να κόψουμε φλέβες όλοι μαζί, όμορφα και κατανυκτικά, εν όψει της μεγάλης εβδομάδας:

[edit 28.04.08: πάπαλα η παρουσίαση στο current - την βγάλανε, τώρα που κυκλοφόρησε το album. Βάζω στη θέση της το we carry on, από λάιβ στο ATP'07. Μάλλον το πιο δυνατό κομμάτι του δίσκου..]

entrainment

2008-04-07T19:04:00.009+03:00

Βγαίνω πρωί-πρωί στο δρόμο με την τσίμπλα στο μάτι να πάω στη δουλειά μου. Και πέφτω πάνω σ' αυτό το δροσερό αστέρι: πάνω, κάτω, μπρος, πίσω, όλα κομπλέ, και συνάμενη-κουνάμενη [πού τη βρίσκει διάολε τέτοια τσαχπινιά στις 7:50; απ' τις 6 ξύπνησε;]. Anyway για μένα είναι πολύ νωρίς για να αντιδράσω - έλα όμως που στη γωνία συναντάμε έναν ιερέα. Ακόμα έχω μπροστά μου το αρπαχτικό βλέμμα του: αν τα μάτια μπορούσαν να βιάσουν, η κοπελίτσα θα έφτανε στη δουλειά της ξεπατωμένη. Λες ο παπάς να έχει υπόψη του τον συντονισμό του Βαν Μόρισον; «Ο όρος entrainment περιγράφει τη δική μου προσέγγιση στη μουσική. Δεν είναι ψυχαγωγία. Είναι η κατάσταση όπου νιώθεις ένα με τη μουσική, όταν χάνεσαι μέσα της, όταν βρίσκεσαι στη στιγμή, όταν είσαι εκεί χωρίς παρελθόν ή μέλλον». Ναι, ναι σου λέω, συντονισμένος ο ρασοφόρος. Χωρίς παρελθόν ή μέλλον. Καρφωμένος στα πλουμιστά οπίσθια της μικρής. Total entrainment!

blind

2008-03-18T20:27:00.005+02:00

As a child, I knew that the stars could only get brighter and we would get closer,

Leaving this darkness behind..

Now that I’m older, the stars should lie upon my face, but when I find myself alone,

I feel like I am blind!

I wish the stars could shine now for they are closer, they are near

But they will not present my present, they make my past and future painfully clear.

To hear you now, to see you now, I can look outside myself

And I must examine my breath and look inside,

Because I feel blind, because I feel blind!

[είναι βραδάκι και μόλις μας κόψαν το ρεύμα. Η καταλληλότερη στιγμή δηλαδή για να ανεβάσω το νέο μαγικό ντισκο-ποίημα των Hercules & Love Affair. Τώρα που όλη η γειτονιά είναι λίγο blind.]

λίγη μεθοδολογία

2008-03-16T03:08:00.010+02:00

κεφ. 3: ΤΡΙΓΩΝΑ

Πώς λύνουμε τις ασκήσεις;
(Οι παραπομπές αναφέρονται στις σελίδες του σχολικού βιβλίου της Γεωμετρίας.)

Πρώτα – πρώτα, σε οποιαδήποτε άσκηση γεωμετρίας πρέπει να φτιάξουμε ένα σωστό, ξεκάθαρο σχήμα. Χρησιμοποιούμε οπωσδήποτε γνώμονα και διαβήτη. Ακολουθούμε σιγά – σιγά αυτά που μας λέει η άσκηση και σχεδιάζουμε ένα – ένα τα στοιχεία της. Αν μας λέει να φτιάξουμε «τρίγωνο», χωρίς να αναφέρει αν είναι ισοσκελές, ισόπλευρο ή κάτι άλλο, θα το φτιάξουμε σκαληνό. Αλλιώς μπορεί να μπερδευτούμε. Στη συνέχεια, ξεκαθαρίζουμε: τι μας δίνει η άσκηση; Τι μας ζητάει; Σημειώνουμε όσα από τα δεδομένα μπορούμε πάνω στο σχήμα. Π.χ. τις ίσες πλευρές, τις ίσες γωνίες, τις ορθές γωνίες, κλ.π. Αυτό βοηθάει πολύ! Επίσης, αφού μελετήσουμε καλά την άσκηση, σχεδιάζουμε με μολύβι (για να μπορούμε να τις σβήσουμε αν δεν χρειαστούν) όσες βοηθητικές γραμμές κρίνουμε ότι θα είναι απαραίτητες (π.χ. κάποιο ύψος, ή χορδή, ή πλευρά τριγώνου, κ.λπ.). Τώρα:

1. Όταν μας ζητούν να αποδείξουμε ότι 2 ευθύγραμμα τμήματα είναι ίσα ή 2 γωνίες είναι ίσες,
αμέσως σκεφτόμαστε τα κριτήρια ισότητας των τριγώνων. Μπορούμε να βρούμε 2 τρίγωνα που έχουν ως πλευρές ή γωνίες αυτές που ζητάει η άσκηση; Αν ναι, τότε συγκρίνουμε τα 2 τρίγωνα χρησιμοποιώντας ένα από τα 3 κριτήρια (σελ. 36-41). (Προσοχή: ψάχνουμε για 3 στοιχεία ίδια, εκτός και αν τα τρίγωνα είναι ορθογώνια, οπότε ψάχνουμε για 2.) Αν λοιπόν βγάλουμε ότι τα 2 τρίγωνα που συγκρίναμε είναι ίσα, τότε θα είναι ίσα και όλα τα στοιχεία τους, οπότε θα είναι ίσες και οι πλευρές ή οι γωνίες που μας ζητούσε η άσκηση. Φυσικά, δεν ξεχνάμε τα θεωρήματα και τα πορίσματα που αφορούν

─ το ισοσκελές τρίγωνο (σελ. 37,40, 45),

─ τη μεσοκάθετο ενός ευθύγραμμου τμήματος (σελ. 37, 40),

─ τα ίσα τόξα ενός κύκλου (σελ. 37, 41),

─ τη διχοτόμο μιας γωνίας (σελ. 46),

─ τα αποστήματα των χορδών (σελ. 46).

Αυτά μας βοηθούν να φτάνουμε πιο γρήγορα σε ορισμένα συμπεράσματα, χωρίς να αποδεικνύουμε δηλαδή απ’ την αρχή πράγματα που έχουμε αποδείξει ήδη στη θεωρία!

2. Αν μας ζητούν να αποδείξουμε ότι μια γωνία είναι μεγαλύτερη ή μικρότερη από μία άλλη,
το μυαλό μας πάει στην εξωτερική γωνία τριγώνου (θεώρημα σελ. 53) ή στο θεώρημα (σελ. 54) που συνδέει άνισες πλευρές με άνισες γωνίες.

3. Αν μας ζητούν να αποδείξουμε ότι μια πλευρά είναι μεγαλύτερη ή μικρότερη από μία άλλη,
το μυαλό μας πάει στην τριγωνική ανισότητα (σελ. 54), ή στο θεώρημα (σελ. 54) που συνδέει άνισες πλευρές με άνισες γωνίες, ή στο θεώρημα ΙΙ (σελ. 59) για τα πλάγια και κάθετα ευθύγραμμα τμήματα.

4. Αν η άσκηση μιλάει για εφαπτόμενες σε κύκλο,
το πρώτο πράγμα που πρέπει να σχεδιάσουμε στο σχήμα μας είναι η ακτίνα εκείνη που είναι κάθετη στην εφαπτομένη στο σημείο επαφής. Από κει και πέρα, θα σκεφτούμε μήπως μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε το θεώρημα ΙΙ και το πόρισμα της σελ. 62 για τα εφαπτόμενα τμήματα, ή, στην περίπτωση τεμνόμενων κύκλων, το θεώρημα και την παρατήρηση στη σελ. 64 που συνδέει τη διάκεντρο με την κοινή χορδή.

πορίσματα

2008-03-15T02:35:00.004+02:00

Τα πορίσματα των κριτηρίων ισότητας τριγώνων είναι διάσπαρτα σε 2-3 παραγράφους στο σχολικό βιβλίο Γεωμετρίας της Α' Λυκείου. Τα συγκεντρώνω εδώ για διευκόλυνση των μαθητών και για να συνειδητοποιήσουν ότι κάποια από αυτά μπορούν να διατυπωθούν ως το ευθύ και το αντίστροφο ενός πορίσματος. Παραθέτω και τις σελίδες στις οποίες βρίσκονται οι αποδείξεις στο σχολικό βιβλίο.

ΠΟΡΙΣΜΑΤΑ ΤΩΝ ΚΡΙΤΗΡΙΩΝ ΙΣΟΤΗΤΑΣ ΤΡΙΓΩΝΩΝ

1. Σε κάθε ισοσκελές τρίγωνο:

- οι προσκείμενες στη βάση γωνίες είναι ίσες,

- η διχοτόμος της γωνίας της κορυφής είναι διάμεσος και ύψος,

- η διάμεσος που αντιστοιχεί στη βάση είναι διχοτόμος και ύψος,

- το ύψος που αντιστοιχεί στη βάση είναι διάμεσος και διχοτόμος.

[Απόδειξη: σελ.37-πόρισμα Ι, σελ.40-πόρισμα Ι, σελ.45-πόρισμα Ι.]

2. Ένα σημείο ανήκει στη μεσοκάθετο ευθύγραμμου τμήματος αν και μόνο αν ισαπέχει από τα άκρα του.

[Απόδειξη: Ευθύ () σελ.37-πόρισμα ΙΙΙ. Αντίστροφο () σελ.40-πόρισμα ΙΙ.]

3. Δύο τόξα ενός κύκλου (μικρότερα του ημικυκλίου) είναι ίσα αν και μόνο αν οι χορδές τους είναι ίσες.

[Απόδειξη: Ευθύ () σελ.37-πόρισμα ΙV. Αντίστροφο () σελ.41-πόρισμα ΙΙI.]

Παρατήρηση:

Τα πορίσματα 2 και 3 παραπάνω περιέχουν ισοδύναμες προτάσεις, όπως συμπεραίνουμε από την έκφραση «αν και μόνο αν» (η οποία ταυτίζεται με το γνωστό μας σύμβολο της ισοδυναμίας ). Σε αυτές τις περιπτώσεις, για να κάνουμε την απόδειξη πρέπει να αποδείξουμε και τις δύο «κατευθύνσεις»: το ευθύ () και το αντίστροφο ().

Π.χ. στο πόρισμα 2,

- το ευθύ είναι ότι «αν ένα σημείο ανήκει στη μεσοκάθετο ευθύγραμμου τμήματος, τότε ισαπέχει από τα άκρα του», ενώ

- το αντίστροφο ότι «αν ένα σημείο ισαπέχει από τα άκρα ευθύγραμμου τμήματος, τότε ανήκει στη μεσοκάθετό του».

μπου.

2008-02-28T16:57:00.010+02:00

Ώστε έτσι λοιπόν. Μετά το νόμο 3037/2002 που φιλοδοξούσε να να στείλει στο πυρ το εξώτερο τους υπολογιστές ως ... διαβολικές φρουτομηχανές, ένα νέο ριζοσπαστικό νομοθέτημα καλείται να μας κάνει διεθνώς ρεζίλι λογοκρίνοντας τους κατάπτυστους bloggers; Α, ξέχασα, μλάμε για τα "ενημερωτικά" blogs. Πώς είπατε; Υπάρχει τέτοιο πράμα; Κι εγώ που νόμιζα πως το διαδίκτυο είναι εξ ορισμού συνυφασμένο με την ανωνυμία, την μη-κεντρική διαχείριση και την ιδιότητα να "βλέπει την λογοκρισία σαν ελάττωμα και να την παρακάμπτει" (John Gilmore, ιδρυτής της Electronic Frontier Foundation, οργάνωσης για τα δικαιώματα στον κυβερνοχώρο). Έϊ, ψιτ: μόνο ξεριζώνοντας συθέμελα το internet μπορείς να εμποδίσεις την διάδοση του μηνύματος. Χελόου..

[το ποστ αυτό θα αυτοκαταστραφεί σε εύλογο χρονικό διάστημα. Σε αντίθετη περίπτωση, η ασφάλεια θα κάνει ντου στα κεντρικά γραφεία του μπλογκ μου -δηλαδή στην τουαλέτα του σπιτιού μου όπου διαλογίζομαι με το λάπτοπ στα γόνατα- και θα μου σπάσει μια μάντρα κοχόνες.]

0. Burial: Untrue

2008-02-02T20:05:00.000+02:00

Μετά το φως, το σκοτάδι. Μετά το 1, το 0. Γιατί μόνο το 0 ταιριάζει σ' αυτόν τον εξωπραγματικό δίσκο. Untrue μέχρι το μεδούλι. Λες και οι εξωγήινοι σού στέλνουν μουσικά σήματα. To ψέμα και ο υπόκωφος θόρυβος των φαντασμάτων. Η μοναξιά τoυ έρωτα. Έρημοι δρόμοι. Η ζήλεια. Μούδιασμα: μια αόρατη απειλή, που μπορεί να 'ναι και η επιθυμία. Ακατάληπτες pitch-shifted φωνές από μακριά, δηλαδή από βαθιά μέσα σου. Άστεγος. Άγρια χαράματα στην εθνική. Μαγεία.

Hyperdub, 2007.
Παραγωγή | Burial.
Mastering | Transition Studios, Λονδίνο.
>myspace.com/burialuk.

1. Panda Bear: Person Pitch

2008-01-27T12:46:00.001+02:00

Πώς ανοίγεις διάπλατα όλα τα παράθυρα και ο ήλιος εισβάλλει τρελαμένος και φωτίζει κάθε γωνιά; Πώς κάνεις μια βόλτα με τα φιλαράκια σου στην παραλία και όλα μοιάζουνε σωστά; Πώς εκείνη σού χαμογελά εγκάρδια και το μέσα σου θέλει να εκραγεί; Πώς το άγνωστο σού κλείνει πονηρά το μάτι και μεμιάς γίνεται οικείο; Κάπως έτσι ποτίζει ετούτο το απίστευτο δισκάκι τα κύτταρά σου μετά από απανωτές ακροάσεις. Ο Noah Lennox, ο drummer των Animal Collective, την έκανε -λέει- από τη Νέα Υόρκη, παντρεύτηκε, έγινε μπαμπάς και πήγε να ζήσει Πορτογαλία μεριά. Εκεί, στο σπίτι του στη Λισαβώνα, με δυο sampler, ένα mac και κάτι πεταλάκια, ηχογράφησε ένα αριστούργημα. Διάολε, υπάρχει τελικά η πιθανότητα ο γάμος, εκτός από διευκολύνσεις στην εφορία, να προσφέρει και ευφορία;

Paw Tracks, 2007.
Παραγωγή, Ηχογράφηση | Noah Lennox.
Μίξη | Noah Lennox με τον Rusty Santos.
Mastering | Alan Douches στα West West Side, Νέα Υόρκη.
>myspace.com/rippityrippity.

2. Jens Lekman: Night falls over Kortedala

2008-01-23T21:20:00.000+02:00

Τι μπορεί να περιμένει κανείς από έναν Σουηδό μορφονιό που θεωρεί love affair το αγγελικά απολαυστικό κούρεμα που του προσφέρει η Shirin μέσα από τα σύννεφα; Χμμ, μάλλον πολλά, απ' ό,τι φαίνεται. Τι είναι αυτό που κάνει πραγματικά έναν δίσκο να ξεχωρίζει; Όταν ρίχνεις το cd στον player και ο κόσμος γύρω σου μετασχηματίζεται ως δια μαγείας· όταν οι μελωδίες ξεχύνονται αβίαστα, όπως αναπνέεις· όταν μέσα από όλα τα samples και τις ενορχηστρώσεις με την 60s ποπ αισθητική αναδύεται μια fuckin' πελώρια διάθεση να ξαναγαπήσεις ό,τι είχες ξεχάσει να αγαπάς, ε, τότε υποθέτω πως ξέρεις. Εύγε Jens.

Secretly Canadian, 2007.
Παραγωγή, Ηχογράφηση | Jens Lekman.
Μίξη, Mastering | Johan Forsman, Γκέτενμποργκ.
>myspace.com/thesongsofjens (ανεπίσημο fan site).

3. Caribou: Andorra

2008-01-20T21:13:00.000+02:00

Η ενορχηστρωτική και ηχητική αρτιότητα ετούτου του τελευταίου πονήματος του μαθηματικού (με PhD στα Overconvergent Siegel Modular Symbols, παρακαλώ) Snaith αγγίζoυν το τέλειο. "Ε, και;", θα μου πεις. Αυτό είναι το ζητούμενο στη μουσική; Όχι βέβαια. Έλα όμως που μέσα από αυτήν την αρτιότητα ξεπροβάλλει μια πανέμορφη ψυχεδελική ποπ, γεμάτη ζουμερές ηχοβιταμίνες που θα σε κρατήσουν σε state of euphoria τις δύσκολες ώρες. Μεγάλη ντόπα μιλάμε. Κατά κάποιο τρόπο το άλμπουμ μοιάζει λίγο με αυτό των Yeasayer μουσικά, μόνο που εδώ η διάθεση είναι πιο ανάλαφρη, σέξι και παιγνιώδης. Συνδυάζοντας το ηλεκτρονικό παρελθόν του με καλοπαιγμένα φυσικά ντραμς, αλλούτερα φλάουτα και ένα σωρό ενδιαφέροντες ήχους προς εξερεύνηση, ο Dan μας παραδίδει την προσωπική του αντιμετώπιση στα τερτίπια του έρωτα. Στο εσώφυλλο του cd στέλνει όλη την αγάπη του στη Nitasha. Να 'ναι καλά το κορίτσι που τον ενέπνευσε.

Merge/City Slang, 2007.
Παραγωγή, Ηχογράφηση | Dan Snaith.
Μίξη | Dan Snaith, David Wrench.
Mastering | Noel Summerville στα Metropolis Studios, Λονδίνο.
>myspace.com/cariboumanitoba.

4. Yeasayer: All Hour Cymbals

2008-01-15T23:42:00.000+02:00

Παίρνοντας την ανιούσα για την αγαπημένη μου πεντάδα, το φως πληθαίνει. Τι έχουμε εδώ; Ένα εξαιρετικό ντεμπούτο περιτυλιγμένο από απολύτως θετική αύρα, βουτηγμένο σε μια φανταστική αίσθηση παγκόσμιας αγάπης. Με τίτλους όπως Sunrise, Wait for the Summer, No need to worry, Forgiveness, καταλαβαίνεις τι παίζεται εδώ, έτσι; Ονειρικές φωνητικές αρμονίες, γλυκύτατο άταστο μπάσο, ντραμς και ρυθμοί με καλά αφομοιωμένες "world" αναφορές -στα πρότυπα των Talking Heads- και ισορροπημένες αναλογίες. Ένα άκουσμα που σ' αγγίζει στον ώμο αδελφικά, ένα παρηγορητικό ηχοτοπίο για το καλοκαίρι που κρύβουμε μέσα μας.

We are free, 2007.
Παραγωγή, Hχογράφηση | Yeasayer με τον J. Robbins.
Μίξη | Chris Moore.
Mastering | Alan Douches στα West West Side, Νέα Υόρκη.
>myspace.com/yeasayer.

5. Blonde Redhead: 23

2008-01-12T10:15:00.000+02:00

Λίγο πριν χαράξει, η τελευταία ανάσα της θλίψης χαμογελά πικρά πίσω από το ώμο σου. Ορίστε; Αυτό που άκουσες. Μην δοκιμάσεις να πιεις την μουσική των BR πριν από την saturday-night-fever πανηγυρική σου έξοδο. Εδώ πέρα βασιλεύει η εσωστρέφεια, η στιλιζαρισμένη μελαγχολία, η σκιά. Οι δίδυμοι ιταλοί αδερφοί Pace μαζί με τη γιαπωνεζούλα τους κεντούν ένα παράξενο art-pop κομψοτέχνημα που προφανώς δεν είναι για όλες τις ώρες -όταν όμως σε πετύχει σε κείνη την [ξέρεις ποια] blue φάση, σε κατακτά βαθιά και αμετάκλητα. Οι υπέροχα γλυκές [όχι όμως γλυκανάλατες] μελωδίες, οι αιθέρια συγκεχυμένες κιθάρες, η υψίσυχνη αλλά ήρεμη φωνή της Kazu, η σχεδόν αυστηρή προσκόλληση σ' ένα ηχητικό τυπικό απόλυτα προσωπικό και ξεχωριστό, δεν αφήνουν και πολλά περιθώρια αντίστασης. Παραδίνομαι.

4AD, 2007.
Παραγωγή | Blonde Redhead.
Ηχογράφηση | Chris Coady.
Μίξη | Alan Moulder και Rich Costey.
Mastering | Greg Calbi στα Sterling Sound, Νέα Υόρκη.
>myspace.com/blonderedhead.

6. Radiohead: In Rainbows

2008-01-11T19:46:00.000+02:00

Πέρα από όλη την παραφιλολογία για την κυκλοφορία του (τα 'παμε αυτά, ε; μην τ'αρμέξουμε πάλι), αυτό το album είναι σπουδαίο, πώς να το κάνουμε. Ο Thom αναλαμβάνει και πάλι να σηκώσει τα βάρη της ανθρώπινης ύπαρξης - wtf, εργολαβία την έχει πάρει τη δουλειά. Οι στίχοι του γυμνοί, σκληροί και επικεντρωμένοι όσο ποτέ. Η φωνή του, χωρίς περιττούς ακροβατισμούς και υπερβολές, σε απόλυτη ταύτιση με το κρυμμένο νόημα. Η παραγωγή του Godrich μετρημένη και σε σύμπνοια με τη μουσική, χωρίς ούτε στιγμή να την καπελώνει για εντυπωσιασμό. Το αποτέλεσμα; Από τα τρελαμένα 5/4 του 15 step και το υπέροχο ambience των drums του Reckoner ως την απολογητική πιανιστική μελωδικότητα του Videotape: στοιχειωτικό.

XL Recordings, 2007.
Παραγωγή, Μίξη | Nigel Godrich.
Ηχογράφηση | Nigel Godrich, Richard Woodcraft, Hugo Nicolson, Dan Grech-Marguerat.
Mastering | Bob Ludwig, Νέα Υόρκη.
>myspace.com/radiohead.

7. Interpol: Our Love to Admire

2008-01-06T19:26:00.000+02:00

Θυμάσαι τον Paul Banks να έγραφε ποτέ απαράμιλλη ποίηση; Οι στίχοι ήταν αυτοί που φτιάξαν το Turn on the bright Lights και το Antics; Τι χτυπιέσαι και γκρινιάζεις τώρα για δήθεν νεφελώδεις ατάκες και άσφαιρα καρδιοχτυπήματα; Η κινητήρια δύναμη στους Interpol ήταν πάντα ο Daniel Kessler, και έτσι παραμένει. Όλα τα σήματα κατατεθέντα είναι εδώ - και μάλιστα στον υπερθετικό βαθμό. Οι αραχνοΰφαντες κιθάρες, η dark ατμόσφαιρα, οι άψογα σκηνοθετημένες συνθέσεις, οι μελωδίες, τα ελαττωμένα διαστήματα, το συναίσθημα, ο ήχος. Ο ήχος... Οι Rickenbacker 330, Epiphone Casino, Les Paul Custom παίρνουν φωτιά μέσα από τους ριβερμπιασμένους Fender και πλέκουν μια ηχητική νιρβάνα, διάολε. Όσο κι αν το πάλεψαν, με τη βοήθεια του Costey, να "πειραματιστούν" με synths-πνευστά-ή-ξέρω-γω-τι, ετούτος ο δίσκος είναι η επιτομή του σύγχρονου κιθαριστικού ήχου.

Capitol, 2007.
Παραγωγή | Interpol και Rich Costey.
Ηχογράφηση | Rich Costey και Claudius Mittendorfer.
Μίξη | Rich Costey.
Mastering | Greg Calbi στα Sterling Sound, Νέα Υόρκη.
>myspace.com/interpol.

8. Thurston Moore: Trees outside the Academy

2008-01-06T00:30:00.000+02:00

Σε αντίθεση με τους τουέντι-σάμθιγκ Arcade Fire, ο πενηντάρης Thurston δεν έχει τίποτα να αποδείξει. Ο πρωτομάστορας του θορύβου βάζει τον ηλεκτρισμό στο ντουλάπι για λίγο και πιάνει την ακουστική κιθάρα. Εντελώς χαλαρά, με συνοδεία ντραμς, βιολιού αλλά και ελεγχόμενων ξεσπασμάτων από την ηλεκτρική του J Mascis και τη δική του (ε είπαμε, ακουστικά, αλλά μην τρελαθούμε κιόλας!), ο Thurston θυμάται. Χαίρεται. Μελαγχολεί. Ξαναθυμάται. Ανασύρει στιγμιότυπα - παλιές φωτογραφίες, φιλίες, καπνισμένους παρατημένους ενισχυτές, έρωτες, παγωμένες κιθάρες, τον εαυτό του στα 13 να κάνει πρόβα θορύβου. Όχι σαν άνθρωπος που ζει στο παρελθόν, αλλά ως ένας ολοκληρωμένος μουσικός που έχει μετουσιώσει την καθημερινότητα και την εμπειρία του σε ποίηση.

Ecstatic Peace!, 2007.
Παραγωγή | John Agnello και Thurston Moore.
Ηχογράφηση, Μίξη | John Agnello.
Mastering | Greg Calbi στα Sterling Sound, Νέα Υόρκη.
>myspace.com/sonicyouth.

9. Arcade Fire: Neon Bible

2008-01-04T00:40:00.000+02:00

Είναι φανερό πως η καναδέζικη κολεκτίβα σκίστηκε σ' αυτόν τον δεύτερο δίσκο να ακουστεί μεγάλη. Πολύ μεγάλη. Ηχογράφηση σε παλιά εκκλησία στο Quebec που έχουν αγοράσει και μετατρέψει σε στούντιο, αλλά και σ' άλλους χώρους σε Μόντρεαλ, Νέα Υόρκη, Βουδαπέστη. Χρήση gospel χορωδίας, κλασικής ορχήστρας, εκκλησιατικού οργάνου ηχογραφημένου στον φυσικό του χώρο. Άφθονο reverb. Παγκόσμια θεματική: δίδυμοι πύργοι, πόλεμος σε Ιράκ και δεν συμμαζεύεται. Επιβλητικός τίτλος. Μοιραία κατηγορήθηκαν ότι την έκαναν άρον-άρον από την home-made, lo-fi αισθητική του funeral και ξανοίχτηκαν σε κενόδοξες ατραπούς. Υπερβολές. Τα παιδιά ζουν τ' όνειρό τους: τα φράγκα που βγάλαν από τον πρώτο δίσκο τα έριξαν σε σούπερ παραγωγή (την οποία, σημειωτέον, υλοποίησαν μόνοι τους) και γουστάρουνε. Και το αποτέλεσμα φυσικά τους δικαιώνει. Η γιορτή είναι ακόμη εδώ, ξεσηκωτική, καθαρτική, χειμαρρώδης. Ocean of Noise, δυναμικές πνευστές κορυφώσεις. My body is a cage, μπλουζ συναίσθημα απ' το μέλλον. No cars go, η επανάσταση της αθωότητας. Να δούμε πού θα το παν στον τρίτο δίσκο.

Merge, 2007.
Ενορχήστρωση, Παραγωγή | The Arcade Fire.
Ηχογράφηση | Markus Dravs και Scott Colburn.
Μίξη | Nick Launay, Markus Dravs, Mark Stent με τους Arcade Fire.
Mastering | Frank Arkwright στα Metropolis Studios, Λονδίνο.
>myspace.com/arcadefireofficial.

10. The National: Boxer

2008-01-03T23:25:00.000+02:00

Τα ντραμς εδώ δίνουνε τον τόνο της καρδιάς. Δυνατά. Μονολιθικά. Μαζί με διακριτικές ψηφίδες από πιάνο, μακρινές κιθάρες και layers από πνευστά/έγχορδα, στρώνουν το ηχοχαλί όπου θ' αράξουνε γλυκόπικρες ιστορίες μιας καθημερινότητας που παλεύει να ανυψωθεί. Μιας φιλίας που ζητάει να βρει το νόημά της: εισβάλλοντας στα κεφάλια των φίλων, τρυπώνοντας στα ρούχα τους, αγαπώντας τις αγάπες τους. Ενός αραχνιασμένου έρωτα "διαμερίσματος" που θέλει το αίμα του πίσω - αλλιώς έχει τον πόλεμο στο τσεπάκι. Ένας βαθιά ανθρώπινος δίσκος από το Brooklyn. Με εσωτερική ένταση, χωρίς περιττές φασαρίες.

Beggars Banquet, 2007.
Ενορχήστρωση | Padma Newsome με τους αδερφούς Dessner.
Παραγωγή, Ηχογράφηση, Μίξη | Peter Katis με τους Τhe National.
Mastering | Fred Kevorkian στο Kevorkian Mastering, Νέα Υόρκη.
>myspace.com/thenational.

Sunrise

2007-12-14T19:56:00.000+02:00

Πίσω απ' τις φυλλωσιές αναδύθηκες
και σ' άγνωστες χαρές με βύθισες,
ήλιε μου αρχηγέ, αστέρι μου
οδήγησέ με στο καλοκαίρι μου..

______________________________________________

[|έρχεται και η λίστα με τα best of '07.. μην ξεχνιόμαστε_
μια μικρή πρόγευση, κλείσιμο στο sunrise των yeasayer, από live τους στο Williamsburg Music Hall του Brooklyn. Το All Hour Cymbals σίγουρα μέσα στα 10 αγαπημένα.|]

In What?

2007-10-25T19:01:00.001+03:00

Πολύς ντόρος για το νέο album των Radiohead και την επιλογή τους να το κυκλοφορήσουν μονάχοι τους. Το κατεβάζεις από το site τους πληρώνοντας όσο θες, ή περιμένεις να βγάλουν την σούπερ κυριλέ έκδοση φορτωμένη με βαρύ βινύλιο, σιντί, κάμποσα επιπλέον τραγούδια κ.λπ. και σκας 40 λιράκια (=κάπου 60 ευρώ!). Όμως: όσο ενδιαφέρουσα κι αν ακούγεται αυτή η τακτική, μήπως τελικά αντί να διευκολύνει τον λάτρη της μουσικής τον φρενάρει; ΟΚ, ωραίο το In Rainbows ─ το κατέβασα πληρώνοντας μία (1) λίρα. Ωστόσο, αν και πάντοτε αγοράζω σε φυσική μορφή την μουσική που μ' αρέσει, δεν σκοπεύω να σκάσω 60 ευρώ για 1 κωλοalbum ─ δεν πα να 'χει μέσα και το κεφάλι του Thom Yorke επιχρυσωμένο. Οι Radiohead επέλεξαν να κάνουν το αντικείμενο-cd είδος πολυτελείας. Ελπίζω να μην ακολουθήσουν κι άλλοι. Θες να μοιράσεις τζάμπα downloads; Μοίρασε. Αλλά κυκλοφόρα και μια φυσική έκδοση στη λογική τιμή των 10-20 ευρώ.

EDIT (4.11.07): Τελικά ανακοίνωσαν ότι θα το κυκλοφορήσουν και σε κανονική έκδοση από την XL Recordings, τον Δεκέμβρη. Όχι ότι το γεγονός αυτό προσδίδει καμιά επιπλέον ηρωικότητα στην τακτική των τζάμπα downloads, όπως τεχνηέντως διαρρέεται στα μέσα. Τα 'χουν υπολογισμένα οι λογιστές τους - πάλι κερδισμένοι θα βγουν. Εξάλλου τα δικαιώματα μετά από ορισμένο χρονικό διάστημα θα επιστραφούν από την XL στο συγκρότημα. Άμα είσαι Radiohead, διαπραγματεύεσαι με ό,τι όρους γουστάρεις. Οι υπόλοιποι;

όλα τα ονόματα

2007-10-14T00:21:00.002+03:00

Αϊσέλ, Μουμίν, Δήμος, Λεϊλά, Άννα... Καθώς παλεύω να συγκρατήσω όλα τα ονόματα των νέων μαθητών, συνειδητοποιώ για μια ακόμη φορά πως το όνομα δεν είναι παρά μία πύλη. Σε πρώτο πλάνο, πίσω από αυτό το "πεδίο-κλειδί" υπάρχει μια καρτέλα με όλα τα στοιχεία του μαθητή: φωτογραφία, ημερομηνία και τόπος γέννησης, διευθύνσεις, στοιχεία γονέων, τηλέφωνα, βαθμοί και απουσίες προηγούμενων τάξεων, διαγωγή - ένας στατιστικολόγος θα μπορούσε να εξαγάγει μπόλικα χρήσιμα συμπεράσματα από ετούτες τις καρτέλες. Ο ρόλος του εκπαιδευτικού όμως μόνο παραπλεύρως είναι στατιστικός: να περάσει τις απουσίες, να κάνει τα κουμάντα του με τις βαθμολογίες ώστε να υπάρχει μια ισορροπημένη κατανομή στο σύνολο της τάξης, κ.λπ., κ.λπ. Προχωρώντας βαθύτερα, πρέπει να σκύψει πάνω από την προσωπικότητα που κρύβεται πίσω από το όνομα: να αφουγκραστεί τα ενδιαφέροντά της, να ψυχανεμιστεί τους εφηβικούς της κραδασμούς, να συζητήσει μαζί της τα ερωτήματα που την τσουρουφλίζουν, να..., να... Προφανή πράματα στη θεωρία, όμως ας τα σφυρίζουμε στον εαυτό μας κάθε φορά που δρασκελίζουμε το κατώφλι της αίθουσας, ε; Αυτό είναι το στοίχημα και για τη φετινή σχολική χρονιά: αφού μάθεις όλα τα ονόματα, να τα διαβείς κιόλας.

Ο κύριος Ζοζέ, ο ήρωας του συμπαθέστατου J. Saramago στο βιβλίο του "Όλα τα ονόματα" που διάβασα πρόσφατα, δεν είναι εκπαιδευτικός. Είναι υπάλληλος του Γενικού Ληξιαρχείου του Κράτους. Δεν γνωρίζει φυσικά όλα τα χιλιάδες ονόματα που περνάνε καθημερινά από τα χέρια του, ονόματα ζωντανών τε και νεκρών, διαβαίνει όμως κάποιο από αυτά με περισσή επιμονή και επιμέλεια. Ο κος Ραπανάκης (=saramago στα πορτογαλικά!) το προχωράει βέβαια πολύ παραπέρα: χτίζει μια ζουμερή πραγματεία πάνω στα όρια ζωής και θανάτου, βουτηγμένη σε τόνους κυνικού χιούμορ και ντοστογεφσκικής ψυχογραφικής ακρίβειας - ξεχειλίζουσα όμως από ανθρωπιά και συμπαντικό ήθος. Είναι το τρίτο του βιβλίο που διαβάζω (μετά τη "Σπηλιά" και τον "Άνθρωπο αντίγραφο") και σίγουρα δεν θα 'ναι το τελευταίο.

My (Space) Music

2007-06-04T16:41:00.000+03:00

Τι - νομίζεις τώρα ότι θα μιλήσω για τη μουσική μου; Οι ζέστες σφίγγουν και, ακόμα και οι εθνοπατέρες μας ετοιμάζονται να κόψουν τα πολλά μπλα-μπλα. Μην κοιτάς που πήραν σβάρνα τις Θεσσαλονίκες, τις Άμφισσες και τις Κωλοπετεινίτσες κομπάζοντας με περισσή αυτοπεπεποίθηση για το πόσο αποτελεσματικοί, ετοιμοπόλεμοι και (γενικώς) καλύτεροι από τους "άλλους" είναι. Μια τελευταία αναλαμπή είναι αυτή, ένα ντου πριν τα μπάνια του λαού.
Απλά, να σου προτείνω να περάσεις μια βόλτα από το myspace.com/vlioras, να ακούσεις -μπας και καταλάβεις: γιατί όσο ακόμα τραγουδάω, δεν μπορώ να σταματήσω; Εγώ ακόμα δεν το 'χω καταλάβει!
Καλό καλοκαίρι.

Ναυάγια Νησιών

2007-04-25T17:28:00.002+03:00

Προσπαθούσα να ξεδιαλύνω μέσα μου τι είναι αυτό ακριβώς που με ταλάνιζε με την ιστορία τού Sea Diamond. Βυθίστηκε ένα πλοίο, δυο αγνούμενοι. ΟΚ, σίγουρα λυπηρό και απευκταίο συμβάν. Τα νερά της Σαντορίνης απειλούνται από κάμποσους τόνους μαζούτ. Τραγικό, δεν το συζητάμε. Παιχνίδια παίζονται με τον τρόπο και τα αίτια της βύθισης, που πιθανόν κρύβουν ιταμές πολιτικές εταιριών κ.λπ., κ.λπ. Γλοιώδης προοπτική, ασφαλώς. Όμως όχι, κάτι άλλο, βαθύτερο ήταν αυτό που με ενοχλούσε. Ένα αναθεματισμένο συναίσθημα ότι τής άξιζε της Σαντορίνης να συγκρουσθεί με το καράβι. Έτσι που την κατάντησαν. Πώς διάολο μού γεννήθηκε ένα τέτοιο συναίσθημα; Θες να ήταν το αρπαχτικό βλέμμα του δημάρχου στις οθόνες που μετέφραζε κάθε κυβικό εκατοστό μόλυνσης σε απώλεια ευρώ; Ή που, ο ένας στ' αλήθεια μαγικός χρόνος που έζησα στο νησί ήταν από τότε (πάνε πέντε χρόνια...) μολυσμένος ως έναν βαθμό από την άκρατη τουριστομανία των ντόπιων - που χτίζαν λυσσαλέα κάθε εναπομένον χιλιοστό γης; Δεν ξέρω. Πάντως αυτές τις σκόρπιες σκέψεις μου ήρθε και πραγματικά φώτισε ετούτο το άρθρο τού συγγραφέα/ποιητή Ευγένιου Αρανίτση, που με απίστευτη καθαρότητα έδωσε, νομίζω, το στίγμα του ναυαγίου. Ανάμεσα στα άλλα, ο Ε.Α. γράφει:

εδώ η συνέχεια...»

R.I.P.

2007-04-24T21:43:00.000+03:00

Δεν θέλω αυτή τη στιγμή να θεωρητικολογήσω για τις σχολικές εκδρομές. Θέλω μόνο να ευχηθώ καλό κουράγιο στην οικογένεια τού Εράι, τού μαθητή από τη Γλαύκη που πνίγηκε στην Κέρκυρα. Καλό κουράγιο και στους συναδέλφους Νίκη και Γιάννη από το ΕΠΑΛ Γλαύκης - συνοδούς τής εκδρομής, που τους έλαχε να ζήσουν ένα τέτοιο πράμα. Καλό κουράγιο και στους υπόλοιπους Πομάκους μαθητές. Τους περιμένουμε και προσευχόμαστε γι' αυτούς.

Ανάσταση;

2007-04-02T18:24:00.002+03:00

Οινόφυτα. Τι μού θυμίζουν, τι μού θυμίζουν... Μα ναι, με το τρένο μια στάση πριν τον Άγιο Θωμά. Κέντρο Εκπαίδευσης Τεθωρακισμένων. Στα Οινόφυτα λοιπόν ο παπα-Γιάννης, ένας άνθρωπος τής Εκκλησίας, ένας "ρασοφόρος ακτιβιστής", δίνει τον δικό του αγώνα για το καλό τού τόπου του. Ένα μήνυμα, στην αρχή της Μεγάλης Εβδομάδας, ότι η εκκλησία θα μπορούσε να παίξει έναν ουσιαστικό ρόλο στην κοινωνία και όχι να μυξοχαριεντίζεται στην ποδιά του κάθε Χριστόδουλου. Σταχυολογώ από τις ενδιαφέρουσες απαντήσεις που δίνει ο παπα-Γιάννης στον Άρη Χατζηγεωργίου στη σημερινή Ελευθεροτυπία (οι υπογραμμίσεις δικές μου):

"...είναι επαγγελματική μου υποχρέωση. Δεν μπορώ να προσεύχομαι "υπέρ υγείας και ευφορίας των καρπών της γης" και από την άλλη να ανέχομαι εσύ να έρχεσαι να μου δηλητηριάζεις τα νερά και να κάνεις ζημιά στα παιδιά της ενορίας μου."
"...Το ότι φοράς το ράσο δεν σημαίνει ότι όλα είναι καλά. Πάντα πρέπει να υπάρχει το κριτήριο, να δουλεύει το μυαλό για να βλέπουμε ποια είναι τα κίνητρα και οι σκοποί του καθενός. Η Εκκλησία ή ένας παπάς ασχολείται με ένα θέμα εκεί που υπάρχει ένα κενό. Στη δική μας περιοχή υπήρχε ένα κενό, με "αρμόδιες" υπηρεσίες που δεν ελέγχουν την κατάσταση με τη μόλυνση. Θέλησα να κινηθώ στην κατεύθυνση να το καλύψω, αφενός γιατί το ράσο μού έδωσε την ευχέρεια, αφετέρου γιατί έτσι ένιωσα όταν έκανα παιδιά και οικογένεια. Δεν μπορώ να κοιμηθώ καλά το βράδυ όταν ξέρω σε τι περιβάλλον μεγαλώνουν τα παιδιά μου."

εδώ η συνέχεια...»

Άι σιχτίρ

2007-03-29T17:44:00.003+03:00

Δεν αντέχω. Θα το πω, κι ας με πάρεις με τις πέτρες. Πολύ την φχαριστήθηκα την τεσσάρα που έπνιξε η εθνική μας το Σάββατο. Όχι για ποδοσφαιρικούς λόγους, βεβαίως. Ποσώς. Κυρίως επειδή ο αγώνας έγινε παραμονή της εθνικής μας εορτής. Έτσι, κάτι ~~γκαβλωμένοι~~ τσολιαράδες που μπήκαν στο γήπεδο (ή παρακολούθησαν τον αγώνα στην TV τους) με διάθεση "πάλι με χρόνια με καιρούς...", έγιναν ένα με το γρασίδι. Άι σιχτίρ...

...Άι σιχτίρ. Βαριέμαι να ασχοληθώ από τούτο το βήμα με το μείζον θέμα των ημερών. Ομόλογα παντού. Κάγκελα παντού. Παρακολουθώ βεβαίως τα τεκταινόμενα με τη δέουσα σύγχυση/θυμηδία, αυτό όμως που θέλω εδώ να ξεχωρίσω μέσα από το συρφετό των σχολίων, αναλύσεων κ.λπ.-κ.λπ. είναι το απίστευτο βλέμμα () του Τσιτουρίδη. Ό,τι και να ξεστομίσει, αναιρείται αυτοστιγμεί από αυτή την εκπληκτικά εύγλωττη ματιά που ψιθυρίζει: "Είμαι ένοχος, ένοχος, ένοχος - και δεν ξέρω πώς διάολο να τα μπαλώσω!"

____________

H DSL μου πετάει, φλοπ-φλοπ. Α, δεν στο 'πα; Έχω βάλει DSL εδώ και κανα δίμηνο. Και ανάμεσα στα άλλα καλούδια, απολαμβάνω net radio με τη σέσουλα. Ξεχωρίζω το νεοϋορκέζικο East Village Radio με πληθώρα παραγωγών και μουσικών, από jazz και blues μέχρι κλασική, soundtracks, ροκ, hip-hop, dance κι ό,τι τραβάει η όρεξή σου. Ωραία πράματα. Ο woxy.com εστιάζει σε indie καταστάσεις και, αν και απoυσιάζει από αυτόν ο ενδιαφέρων λόγος ενός παραγωγού με άποψη, τουλάχιστον ακούς πράματα της προκοπής. Ακούω και τον Γιάννη Πετρίδη καμιά φορά από το ραδιόφωνο της ΝΕΤ, με τα γνωστά υπέρ και κατά του. Περιμένω να εκπέμψει επιτέλους online και ο 88μισό, o οποίος φέτος ανανέωσε τον στόλο του και το πρόγραμμά του με φρέσκο σαλονικιώτικο αίμα. Άντε ρε παιδιά, ανοίξτε το, μας γκαστρώσατε. Ενίοτε ρίχνω και κανα μάτι σε καμιά online TV. Όχι, για να μη λες πως είμαι ντιπ αντι-τηλεορασάκιας. Στο γερμανικό motortv παίζει αβέρτα βιντεοκλιπάκια από τον indie rock χώρο. Στο βρετανικό hyptv μπορείς να δεις σύγχρονα ταινιάκια μικρού μήκους, φτιαγμένα από wannabe νέους εναλλακτικούς σκηνοθέτες. Άντε και καμιά ERT World, έτσι για να κρατάμε και μιαν επαφή με τα τής ελληνικής TV. Μην μάς πούνε και αγράμματους, διάολε.

Πόλεμος

2007-03-06T21:35:00.001+02:00

There is a war between the rich and the poor,
a war between the man and the woman.

Αυτούς και άλλους αρχετυπικούς πολέμους μνημόνευε ο Leonard Cohen σ' εκείνο το εκπληκτικό τραγουδάκι. Το θυμάσαι; Να προσθέσω κι εγώ έναν;

There is a war between the voters
and the ones who want to be voted.

Μπαίνουμε σε προεκλογικό πόλεμο, ντε. Ήδη όλα τα ΜΜΕ έχουν αρχίσει να μάς τα ζαλίζουν. Και μιλάμε για σκληρό, κάργα επεκτατικό πόλεμο. Δεν γλιτώνεις. TV, ραδιόφωνο, εφημερίδες (ακόμα και "αριστερίζουσες"), όλα κρέμονται από το ξύσιμο του Γιωργάκη, το ρέψιμο του Κωστάκη και των συν αυτοίς. Η πολιτική ως reality show. "Μα δεν υπάρχουν εναλλακτικά ΜΜΕ;", θα πεις. Και βέβαια υπάρχουν, ποιος όμως τα παρακολουθεί; Η κοινή γνώμη διαμορφώνεται από τα πιασάρικα "νούμερα" των στρατευμένων -στην πληρωμένη διαιώνιση του δικομματισμού- τηλεορασανθρώπων. Αναρωτιέμαι: δεν είναι δυνατόν να υπάρξει ένα πιασάρικο, mainstream κανάλι που να φιλοξενεί αληθινούς ανθρώπους, γνήσιες ιδέες, από όλη τη γκάμα της πολιτικής ζωής; Να είναι και σέξι και σκεπτόμενο; Και αληθινά ανεξάρτητο; Και να μην αντιμετωπίζει τον τηλεθεατή ως θύμα ενός κωλοπολέμου με προδιαγεγραμμένη έκβαση; Όνειρα εαρινής νυκτός, ξέρω. Ακόμη κι αν κάποιος είχε τη βούληση και τα φράγκα να στήσει ένα τέτοιο κανάλι, αργά ή γρήγορα θα καπελώνονταν. Ή όχι;

Σε πολεμικό κλίμα κινούνται και οι Decemberists στον τελευταίο τους δίσκο, The Crane Wife, νούμερο 1 των αγαπημένων μου για το 2006. Μπαρούτι παντού. Sing, muse, of the passion of the pistol. Αγάπες τσακισμένες από τις μάχες, When the War came. Aιμοσταγείς σφαγείς που καραδοκούν να σε κάνουν κιμά, ωδή στο Τέλειο Έγκλημα, σκιαγράφηση ενός βιασμού. Μέσα σ' όλον αυτό τον συρφετό, οι ηλιαχτίδες ενός summersong και, φυσικά, η πληγωμένη crane wife που ο αφηγητής ανακάλυψε στα συντρίμμια, μιαν έναστρη χειμωνιάτικη νυχτιά. Και η μουσική; Α, η μουσική! Τρελό πανηγύρι. O Colin Meloy και η παρέα του δεν τσιγκουνεύτηκαν τις μελωδίες, τις ιδέες, το πάθος της ερμηνείας. Με hammond, πιάνο, ακορντεόν, κιθάρες (ακουστικές, ηλεκτρικές, pedal steel), μπουζούκι (;!), μπάντζο, τσέλο και φυσικά μπάσα+drums, στήσαν ένα μοναδικής μουσικότητας/ευαισθησίας/ισορροπίας έργο, όπου, εν ολίγοις, κάνουν ό,τι γουστάρουν. Πηδούν με ευκολία από ύφος σε ύφος, υπηρετώντας πιστά το εκάστοτε τραγούδι - κι όμως, έχεις την πλήρη αίσθηση της συνέχειας, του ενιαίου. Είναι, εν τέλει, παρόλη τη στιχουργική ζοφερότητα, ένας φωτεινός, αισιόδοξος δίσκος. Φτιαγμένος με μεράκι από 5 αμερικανάκια στο Oregon. Της άλλης Αμερικής, αυτής που αντί να στήνει πολέμους, τούς κάνει τραγούδια.

Hear all the bombs, they fade away....

Αεικαρνάβαλος

2007-02-11T18:20:00.003+02:00

Για δείτε ωρέ έναν κόκορα. Με λοφίο ποιητή. Θα ανεβεί στα κεραμίδια και θα βροντοφωνάξει την μία και μοναδική αλήθεια. Κι αν θες, τόλμα να μην την ακούσεις. Κάνε πως δεν καταλαβαίνεις. Ευθύς θα κατέβει και θα σού σπάσει τα μούτρα, με τα ίδια του τα πόδια. Έχουμε ξεφύγει εντελώς; Οι γραφικότητες του κυρ-Βύρωνα τείνουν να γίνουν πλέον επικίνδυνες. Αν οι αστυνομικοί υιοθετήσουν το στυλάκι του προϊσταμένου τους, αύριο η μισή χώρα θα κυκλοφορεί με μαυρισμένα μάτια και τσακισμένα παΐδια. Η αυταρχικότητα τής κυβέρνησης δεν εξαντλείται βεβαίως στο πρόσωπο τού σαμουράι υπουργού. Αναρωτιέμαι τι θα γίνει αν η αφεντιά μου και το συνάφι της φορέσουμε το προσωπείο της δικιάς μας σιδηράς προϊσταμένης, σε συνδυασμό με ολίγη από την κοκοροστολή τού Βύρωνα. Μίλησες στην τάξη; Τρεις μπουνιές για αρχή και βλέπουμε. Τόλμησες να αμφισβητήσεις την πανσοφία τού δασκάλου σου; Λιθοβολισμός στο προαύλιο. Υποκίνησες κατάληψη; Αποβολή διά παντός από τα πάντα και κλείσιμο σε αναμορφωτήριο.

Το καρναβάλι στις μέρες μας έχει χάσει την αξία του. Ή, έστω, έχει αλλάξει ρόλο: πλέον δίνει την ευκαιρία στον λαουτζίκο να... πιθηκίσει τα καμώματα των πολιτικών του, που βρίσκονται σε state αεικαρνάβαλου. Πώς είπες; Πάντα έτσι ήταν; Σού έδινε κίνητρο να ξεσαλώσεις, να τους γράψεις όλους στ' αρχίδια σου, να βγεις απ' το ερμητικό εγώ σου και να διακηρύξεις την τρέλα σου; ΟΚ, πάσο. Ούτως ή άλλως, η Ξάνθη είναι πολύχρωμη πολιτεία στην καθημερινότητά της. Τής πάει το καρναβάλι, πώς να το κάνουμε. Επίτρεψέ μου όμως να αναφερθώ, προς στιγμήν, στο Coins & Crosses, έναν, χμμ, μάλλον αντι-καρναβαλικό δίσκο. Ο 27χρονος βρετανούλης Ryan Teague πατάει με το ένα πόδι στα ηχοτοπία τού Brian Eno και με το άλλο στην συγκινητική αρμονία τού Gustav Mahler. Και, με τη βοήθεια τής Φιλαρμονικής του Cambridge και τής άρπας τού Rhodri Davies, μάς παραδίδει ένα ατόφιο κομψοτέχνημα. Χτισμένο με μαεστρία γύρω από την κεντρική, ξεχειλίζουσα Fantasia for String Orchestra. Με εσωτερικό -πάει να πει: μη καρναβαλικό- ρυθμό και υποδόρια ένταση. Βρε τον Ryan. Τον ακούω μετά τις φιέστες κι έρχομαι στα ίσια μου.

εδώ η συνέχεια...»

The Eraser

2007-01-13T15:48:00.001+02:00

Πάνω που αγωνιούσες να τα σβήσεις όλα, σού ήρθε κατακέφαλα. Όχι μόνο δεν μπορείς να τα σβήσεις, αλλά δεν χρειάζεται κιόλας. Ναι, σε σένα μιλάω. Δεν είναι σκληρός δίσκος η ζωή. Το παρελθόν σου δεν είναι ένα άθροισμα στιγμών, για να εφαρμόσεις πάνω του τους νόμους της άλγεβρας.Το παρελθόν σου είσαι εσύ - θες λοιπόν να εξαϋλωθείς; Να φύγεις; Ώστε θες να δοκιμάσεις τη σβήστρα;

The more you try to erase me, the more that I appear. The more you try the eraser, the more that you appear. Τάδε έφη Thom Yorke στη δικιά του σβήστρα (The Eraser), που μας ετοίμασε για το 2006. Έκανε μια βουτιά στο πηγάδι και τράβηξε 9 ενδοσκοπικά μουσικά διαμάντια, που έβαλε σε τάξη με τη βοήθεια του Godrich (πάλι αυτός;). Όχι ότι τον είχε ανάγκη. Οι ζοφεροί στίχοι, οι κατ' εξακολούθηση περιπετειώδεις μελωδίες και η ακατέργαστη, σπαρακτική φωνή του Yorke θα μπορούσαν να περπατήσουν ακόμα και με μια κιθάρα, ή a cappella. Είναι τέτοια η δύναμή τους. Ωστόσο, το ηχητικό χαλί αλα-Bjork-των-τελευταίων-δίσκων δεν μας χαλάει. Έχει, μέσα στον ηλεκτρονικό ελιτισμό του, μια ωμότητα που συνάδει με τη συναισθηματική καταβύθιση σε άγριες, ανεξερεύνητες περιοχές. Σε περιοχές όπου κερνάς καφεδάκι το πριν σου και κοιτάς το τώρα σου κατάματα.

Τι λες; Αφού δεν χρειάζεται να σβήσεις το 2006 για να προχωρήσεις, να σου τυλίξω τη σβήστρα του Thom για το δρόμο; Καλή χρονιά.

Είναι ο Άγιος Βασίλης χονδρός;

2006-12-28T10:22:00.003+02:00

Ωραίο πράμα τα δώρα. Δεν λέω. Ωραίο να τα δίνεις, ωραίο να τα δέχεσαι. Είναι όμως απαραίτητο να τα περιβάλλεις με την εικόνα ενός χονδρο-μπάρμπα, που δημιούργησε σουηδός σκιτσογράφος το 1931 για... διαφημιστική καμπάνια της Coca-Cola (βλ. άρθρο του Γ. Παπαδάκη); Χα, δεν το 'ξερες; Ούτε και γω! Ναι, τώρα καταλαβαίνεις: ο Άγιος Βασίλης δεν είναι Ολυμπιακός. Είναι Κόκα-Κόλας! Υπάρχει βέβαια και η ωραιότατη εκδοχή των Θανάση Πέτρου - Αλέκου Παπαδόπουλου (γεια σου Θανάση!) που δημοσίευσαν στο χθεσινό 9: ο Σάντας ξυπνάει το πρωί μαχμουρλής, φοράει την κατάλευκη στολή του, πετάγεται σε μια αλάνα τριτοκοσμικής χώρας, κατακρεουργεί κάμποσα αθώα παιδάκια, και με το αίμα τους βάφει τη στολή του - μέχρι το βραδάκι όλα είναι έτοιμα για τη διανομή στα παιδιά της Δύσης.
[Πάνω, η κεντρική εικόνα της σφαγής από την τρισέλιδη ιστορία Jungle Bells των Θ. Π. - Α. Π.]

Όχι από τη Λαπωνία, αλλά από το Μεταξοχώρι Αγιάς μάς έφερε το φετινό του δώρο ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου (κι άλλος Θανάσης;). Ζεστό cd και διάφανο, όπως και ο τίτλος του. Τραγούδια για τις κομμωτριούλες, για τον ελληνισμό της Αμέρικας, για τον παράφορο γερο-πλάτανο στα Τέμπη που πιάνει το τρένο από τ' αφτί. Και άλλα. Παιγμένα σε χαλαρή ατμόσφαιρα και ηχογραφημένα live από τους μουσικούς. Και με χορωδία Τσιούξιανης. Και με φτιαγμένον Μάλαμα. Και με τυρναβίτικη ρετσίνα. Και με μύγες. Και με μοσχαροκεφαλές. Και με ωραίες μελωδίες, μετά την α-μελωδική "Βροχή από κάτω". Ωραία πράματα.

The Information is You?

2006-12-18T23:49:00.004+02:00

Να λοιπόν που επανέρχομαι. Πού χάθηκα από τον Ιούνιο; Ε, τα ξέρεις: διακοπές, μετακινήσεις (στα μέσα και στα έξω μου), μετακόμιση, ένταξη στη νέα κοινωνία (τσοκ γκιουζέλ η Ξάνθη!), κ.λπ., κ.λπ. Κι εσύ; Τι έκανες τόσον καιρό; Μα, τι ρωτάω; Εσύ δούλευες πυρετωδώς. Έγραφες στα blog, ανέβαζες video στα YouTube και δεν συμμαζεύεται. Πώς αλλιώς θα σε ανακήρυττε το Time πρόσωπο της χρονιάς; Πώς αλλιώς θα έμπαινες στο ίδιο χονδρό τσουβάλι με τον Bill Gates, τον Bush και τον Bono; Ας είναι καλά το Time που σε ανακάλυψε! Χωρίς αυτό θα ήσουν ένα Τίποτα!

Ας αφήσουμε όμως τις σαχλοψευδοπρωτότυπες μπούρδες που πλασάρουν ως δήθεν εμπνευσμένες πληροφορίες το Time και άλλα έντυπα της politically correct παγκοσμιοποίησης, και ας περάσουμε σε μια ωραία μουσική πληροφορία: The Information λοιπόν το τελευταίο σιντί του Beck, που άκουσα αυτή τη βδομάδα. Cool δισκάκι. Sexy μπασογραμμές, ζουμεροί ακουστικοί και ηλεκτρονικοί ήχοι (ε, Nigel Godrich είναι αυτός), hip-hop στιχο-εξάρσεις, pop μελωδικές ευαισθησίες, noir ατμόσφαιρες. Όλα δεμένα σε ένα γοητευτικό χαρμάνι. Και με το απαράμιλλο mastering από τον Bob Ludwig, που κάνει τ' αφτιά σου να ζητούν κι άλλο. Εντάξει, δεν κομίζει γλαύκα εις Αθήνας, κομίζει όμως ένα δροσερό ηχητικό αεράκι στο σπίτι μου.

εδώ η συνέχεια...»

Δελτίο Τοίχου

2006-06-17T21:03:00.004+03:00

εδώ η συνέχεια...»

Φως

2006-05-08T21:24:00.001+03:00

Light breaks where no sun shines;
Where no sea runs, the waters of the heart
Push in their tides;
And, broken ghosts with glow-worms in their heads,
The things of light
File through the flesh where no flesh decks the bones.

DYLAN THOMAS

______________________________________________ Λίμνη Καστοριάς, Πάσχα 2006 _______

η αγάπη

2006-04-04T20:54:00.005+03:00

Ξαναεπισκέφτηκα αυτές τις μέρες ένα ξεχασμένο ανάγνωσμα της εφηβείας μου. Το "Έγκλημα και Τιμωρία" πρέπει να το μελετήσεις από διάφορες ηλικιακές γωνίες και φάσεις της ζωής σου - δεν ξεμπερδεύεις έτσι εύκολα μαζί του. Ο συναισθηματικός απόηχος μέσα μου από εκείνη την πρώτη ανάγνωση ήταν η νοσηρότητα. Τώρα πλέον κρατάω την αγάπη. Ο Ρασκόλνικοφ, ο απίστευτος αυτός ήρωας του Ντοστογιέφσκι, που ισορροπεί επί μακρόν στα όρια της ιδιοφυΐας, της τρέλας, της αλλοτρίωσης και του απόλυτου μηδενισμού, ανασταίνεται -μετά το έγκλημά του- στο κάτεργο: όχι από ανάγκη, όχι γιατί δεν μπορούσε να κάνει αλλιώς, όχι από μετάνοια ή ενοχές, ούτε επειδή ανασκεύασε πλήρως τους λόγους που τον οδήγησαν στο έγκλημα. Η αγάπη, η αγάπη ήταν αυτή που τον ξύπνησε, τον ταρακούνησε, τον έλουσε με φως! Είναι καθοριστική για τη νέα του ζωή η στιγμή εκείνη στον επίλογο το βιβλίου, που πέφτει κλαίγοντας στα πόδια της Σόνιας. Είναι, ακριβέστερα, η αρχή της ζωής του. "Την διαλεκτική την διαδέχτηκε τώρα η ζωή", λέει ο Ντοστογιέφσκι.

Πώς να μιλήσεις για την αγάπη χωρίς να καταλήξεις σε κοινοτοπίες; Τι να πεις μετά τον Χριστό, τον Ντοστογιέφσκι, τον Καζατζάκη, τον Αϊνστάιν; Οι πραγματικές ιδιοφυΐες συνειδητοποίησαν, νομίζω, ότι η αγάπη -και όχι απλά οι ιδέες- είναι αυτή που πάει τον κόσμο μπροστά. Το 'πε κι ο Mozart (κυρίως με την μουσική του, αλλά και) με τα λόγια του:

Ούτε το να είσαι έξυπνος σε βαθμό αλαζονείας, ούτε η φαντασία, ούτε καν και τα δύο μαζί, δεν δημιουργούν μια ευφυΐα. Η αγάπη, η αγάπη, η αγάπη, αυτή είναι η ψυχή της ευφυΐας!

Σοχός

2006-03-10T22:08:00.002+02:00

Οι ανθρώπινες μονάδες είναι σαν τα χημικά στοιχεία. Με τη συνένωσή τους βλέπεις να παράγονται δυνάμεις απρόβλεπτες, ικανές ν' αλλοιώσουν ή να διαβρώσουν ό,τι ως εκείνη τη στιγμή περνούσε γι' Απρόσβλητο.

Λες αυτά τα λόγια του θείου Οδυσσέα να είχε στο μυαλό της η νύφη στον Σοχό την προηγούμενη Κυριακή της Αποκριάς, όταν τραβούσε απ' το ποδάρι τον πεισματωμένο τσολιά-γαμπρό να κατέβει απ'το δέντρο; Πάντως καταλύτης στη (χημική;) ένωση αυτή -καθώς και στις υπόλοιπες ενώσεις μας εκείνη τη μέρα- στάθηκαν τα... αμέτρητα μπουκάλια ούζο που μοίραζαν αβέρτα οι κουδουνάδες! Άντε ξαναγειά μας - και του χρόνου χωρίς τον ρημάδη τον πυρετό που μ' έχει ρίξει χάμω από κείνη την Κυριακή!

Τζουράδες 2

2006-02-26T23:04:00.002+02:00

Σε προηγούμενο post είχα μιλήσει για τους τζουράδες του Μωυσή, παραθέτοντας και τη φωτογραφία ενός τζουρά του Δεκαβάλα. Ιδού και ένας από τους τζουράδες του Μωυσή, τον οποίο χρησιμοποιώ τελευταίως για την ηχογράφηση τού καινούριου μου τραγουδιού. Δεν είναι εύκολο να δέσεις ενορχηστρωτικά τον τζουρά με όργανα όπως ηλεκτρικές κιθάρες, ντραμς, έγχορδα ορχήστρας. Χρειάζεται μεγάλη προσοχή ώστε να μην καταντήσει το αποτέλεσμα γραφικό. Νομίζω όμως ότι άξιζε τον κόπο η προσπάθεια: ήθελα πολύ να υπάρχει το ηχόχρωμα του τζουρά σε αυτό το τραγούδι - και νομίζω ότι κατάφερα να το "δέσω" αρμονικά. Ίσως κάποια στιγμή, εφόσον τελειώσω την ηχογράφηση, να ανεβάσω το τραγούδι εδώ πέρα σε mp3.

Θέλω να παραγγείλω του Μωυσή να μου φτιάξει έναν τζουρά, αλλά είμαι σε δίλημμα: μικρό σαν ετούτον, με μπόλικο χαρακτήρα αλλά κάπως ρηχό και αδύναμο ήχο, ή λίγο πιο μεγάλο, με πιο "φλατ" ήχο αλλά περισσότερο όγκο; Ρε μήπως να του παραγγείλω δυο τζουράδες, να ησυχάσω;

Φλοπ-φλοπ

2006-02-23T12:35:00.000+02:00

Μερικά σκίτσα, όπως αυτό του Στάθη, δεν χρειάζονται περαιτέρω σχόλια: απλώς τα κοιτάς - και κρατάς την κοιλιά σου για κανα μισάωρο απ' τα γέλια!

22 Φεβρουαρίου

2006-02-22T23:22:00.000+02:00

Σαν σήμερα γεννήθηκαν:

1. H. R. Hertz, 1857. Γερμανός φυσικός, ο πρώτος που έδειξε την ύπαρξη ηλεκρομαγνητικής ακτινοβολίας, φτιάχνοντας συσκευή που παρήγαγε ραδιοκύματα. Από αυτόν πήρε το όνομά της η γνωστή μονάδα συχνότητας.

2. Luis Bunuel, 1900. Από τους σπουδαιότερους σκηνοθέτες στην ιστορία του κινηματογράφου. Eπηρεασμένος από το κίνημα του υπερρεαλισμού, έφτιαξε ταινίες ακριβείς στην εκτέλεση, προκλητικές και ριζοσπαστικές.

3. Niki Lauda, 1949. Από τους πιο ολοκληρωμένους οδηγούς F1 στην ιστορία του αθλήματος, 3 φορές παγκόσμιος πρωταθλητής. Σήμερα ασχολείται με ... αεροπορικές εταιρίες.

4. ?, 1973. Έλληνας μουσικός / συνθέτης / τραγουδοποιός / μαθηματικός, με μπόλικες ιδέες και άγνωστο μέλλον.

Έμπα στη γαλέρα!

2006-02-17T22:54:00.004+02:00

"FuckTheMall" είναι το θέμα του τελευταίου, 5ου τεύχους της Γαλέρας, του εξαιρετικού αυτού περιοδικού πολιτικής και κόμικς, που διευθύνει ο γνωστός -από τα σκίτσα του στην Ελευθεροτυπία- Γιάννης Καλαϊτζής. Ένα ευχαριστώ στον Θανάση που, σε μια τυχαία συνάντησή μας λίγο πριν τα Χριστούγεννα, με ενημέρωσε για τα περί του περιοδικού: από τότε δεν το χάνω με τίποτα. (Θανάση, ωραίος ο "Εμφύλιός"σου στο τεύχος 4. Περιμένω κι άλλες ιστορίες σου σε σενάριο -και όχι μόνο σκίτσα- δικό σου!). Κείμενα ουσίας κι όχι "να 'χαμε να λέγαμε" (Μπουκάλας, Κοροβέσης, Παπακριβόπουλος κ.α.), ωραιότατα κόμικς Ελλήνων και ξένων καλλιτεχνών (διασκεδάζω ιδιαιτέρως με τους γουστόζικους "Πειρασμούς" του soloup, αλλά και με την παρανοϊκή οπτική του Ζερβού). Και πληροφόρηση: π.χ. το θέμα που κυριαρχεί στα 2 τελευταία τεύχη, λεπτομέρειες δηλαδή για το μεγαλύτερο αυθαίρετο των Βαλκανίων, που δεν είναι άλλο από το περίφημο The Mall. Τα πιο πολλά ΜΜΕ έχουν υπόπτως αγνοήσει επιδεικτικά αυτό το -κατά τα φαινόμενα- καραμπινάτο σκάνδαλο. [Σε κάποιο άλλο post ίσως αναφερθώ σ' αυτό εκτενέστερα. Πάντως, από όπου κι αν το πιάσεις, βρωμάει- ξεκινώντας από την απλή διαπίστωση ότι χτίστηκε στα μουλωχτά ως δήθεν κέντρο ψυχαγωγίας/προμηθειών των δημοσιογράφων που διέμεναν στο ολυμπιακό χωριό, και φτάνοντας στο ότι όλα τα καταστήματά του λειτουργούν, ακόμη και σήμερα, χωρίς άδεια! Κι αυτά ενώ έχει βγει δικαστική απόφαση για το κλείσιμό του (!!)]. Στο site του περιοδικού www.galera.gr υπάρχουν τα κείμενα και κάποια από τα κόμικς κάθε τεύχους, αλλά το απολαμβάνω πολύ περισσότερο στην χάρτινη έκδοσή του: μεγάλο μέγεθος, ωραίο χαρτί, ζωντανά χρώματα, πράμα που σπαρταράει!

εδώ η συνέχεια...»

Εγκλήματα

2006-01-30T11:35:00.003+02:00

"Ο αδικητής, ο εγκληματίας είναι ένοχος μια φορά. Αυτός που τον παρακινεί και τον ευκολύνει στο έγκλημα, είναι δυο φορές ένοχος. Αλλ' αυτός που νομιμοποιεί το έγκλημα είναι ένοχος πολλαπλά: Ο πρώτος κακουργεί από πάθος ή από συμφέρον - ο δεύτερος τον προτρέπει από δολιότητα - ο τρίτος αθωώνει την ανομία από ιδιοτέλεια, περιβάλλοντάς την με τα άμφια του δικαίου· και έτσι, εγκληματεί όχι εναντίον ενός ή μερικών ατόμων αλλά εναντίον της κοινωνίας ολόκληρης, μια και την διαφθείρει, παρουσιάζοντας (όπως οι Μάγισσες του «Μάκβεθ») «το άσκημο σαν ωραίο», το ανόσιο σαν όσιο..."

Εν μέσω χιονομπουρδουκλωμάτων, πολιτικού ναζιού και ξενέρωτης κομματικής φιλαυτίας, είναι ενέσεις επαγρύπνησης άρθρα σαν κι αυτό του (πάντα καίριου παρατηρητή) Μάριου Πλωρίτη στο χθεσινό Βήμα, από το οποίο αναπαρήγαγα πιο πάνω την πρώτη πράγραφο. Ο Μ.Π. αναφέρεται στους δασονταβαντζήδες που ετοιμάζονται να αναθεωρήσουν το σύνταγμα ώστε να φορέσουν νόμιμο χιτώνα στους βρώμικους και ασύστολους αποχαρακτηρισμούς μεγάλων δασικών εκτάσεων. Αποχαρακτηρισμούς που γίνονται προς όφελος "όχι μόνο απλών καταπατητών ("ένα σπιτάκι στο δασάκι"), αλλά μεγάλων πολυπλόκαμων επιχειρήσεων, που ως τώρα εμποδίζονταν απ' το Σύνταγμα να σφαγιάσουν χιλιάδες δέντρα και να υψώσουν στη θέση τους ξενοδοχειακές, τουριστικές και άλλες φιλάνθρωπες εγκαταστάσεις."

εδώ η συνέχεια...»

The Mozart "Effect"

2006-01-27T20:32:00.006+02:00

ΟΚ, ο Mozart είναι αρκετά γνωστός για να αγνοηθεί από τα ελληνικά ΜΜΕ. Δεν είναι δα και ο Τσαλίκης, αλλά πώς να το κάνουμε: υπάρχουν μπόλικα ringtones και του Mozart στην πιάτσα...

Όλοι λοιπόν γνωρίζουμε ότι σαν σήμερα, το 1756, γεννήθηκε ο W. A. Mozart, μέγας μουσουργός, του οποίου τα έργα έχουν επηρεάσει ανεπανόρθωτα το δυτικό μουσικό σύμπαν. Θα ήθελα εδώ να σταθώ λιγάκι όχι στην υπέροχη μουσική του, αλλά στο φαινόμενο που είναι γνωστό τα τελευταία χρόνια ως "Mozart Effect". Εν συντομία, για όσους δεν το έχουν ακουστά: δυο καθηγητάδες στο University of California at Irvine, οι Gordon Shaw (φυσικός) και Frances Rauscher (πρώην τσελίστρια), διεξήγαγαν το 1993 ένα πείραμα κατά το οποίο μελέτησαν την επίδραση που είχε η ακρόαση των 10 πρώτων λεπτών της Σονάτας για 2 πιάνα σε ρε ματζόρε (Κ448) του Mozart σε καμιά σαρανταριά φοιτητάκους. Διαπίστωσαν, λοιπόν, μια προσωρινή ενίσχυση της χωρο-χρονικής τους αντίληψης, όπως αυτή μετριέται από το Stanford-Binet IQ test.

εδώ η συνέχεια...»

του-του

2006-01-21T18:56:00.004+02:00

Σαν σήμερα το 1911 διεξάγεται για πρώτη φορά το Ραλύ Μόντε Κάρλο.

Κι όπου μπρος μου ο δρόμος βγάζει

και σε πειρασμό με βάζει

δώσ' του να πατάω το γκάζι.

Οδ. Ελύτης, "Η Alfa Romeo", Τα Ρω του Έρωτα.

[Δώσ' του να πατάω το γκάζι στους ανοιχτούς δρόμους και όχι μέσα στην πόλη. Να σέβομαι τον πεζό και να κάνω το παν για να μην τον τρομοκρατώ. Οι πόλεις (θα έπρεπε να) ανήκουν στους πεζούς! Να εξακολουθήσω να χρησιμοποιώ κανονικά τα ποδαράκια μου για να πάω για τσιγάρα, στον μπακάλη, βόλτα στο μπαράκι -ή το λεωφορείο για να κατέβω κέντρο (καιρό τώρα υποστηρίζω πως στο κέντρο των μεγάλων πόλεων πρέπει να απαγορευτούν όλα τα αυτοκίνητα...). Να μην καταντήσω βαριοκώλης ελληνάρας οδηγός, σαν αυτούς που κορόιδευα τόσα χρόνια. Να ταξιδέψω, από την άλλη, σε όλα τα ωραία μέρη της Ελλάδας που δεν έχω πάει (και μετά της Ευρώπης;! -για να δούμε...), με το του-του που πήρα σήμερα. Δεσμεύομαι.]

Τσιτσάνης

2006-01-18T21:08:00.000+02:00

Πήρα τη στράτα κι έρχομαι,
μες στη βροχή και βρέχομαι.
Στα σκαλοπάτια σου
εγώ σφυρίζω:
άνοιξε μέσα για να μπω
και στρώσε μου να κοιμηθώ!

Σαν σήμερα γεννήθηκε το 1917 και σαν σήμερα πάλι έφυγε (!) το 1984 ο πολυαγαπημένος Βασίλης Τσιτσάνης. Αφήνω δυο (έστω εικονικά) λουλούδια και ένα ευχαριστώ στη μνήμη του, την ώρα που ακούω ένα από τα αγαπημένα μου τραγούδια του.
Άντε γεια μας!

Μείνε Νέος!

2006-01-15T15:54:00.000+02:00

Μεσημέρι Κυριακής. Κρύο.
Σε πρώτο πλάνο, οι ομπρέλλες: προστασία.
Σε δεύτερο, το καράβι, σε πλήρη ετοιμότητα, φέρει τα αρχικά: ΜΝ.
Σε πλάνο αθέατο, ο συνειρμός: Μείνε Νέος!

Truthiness και άλλα κουραφέξαλα

2006-01-13T21:29:00.000+02:00

Γεια σου Κώστα Μητρόπουλε, άρχοντα της γελοιογραφίας! Με ένα σκιτσάκι εκφράζεις καλύτερα αυτό που προσπαθούν να διατυπώσουν πομπωδώς διακόσιοι γλωσσολόγοι!

Βγάλανε λέει λέξη της χρονιάς τη λέξη truthiness, η οποία ορίζεται ως "η ιδιότητα του να διατυπώνεις έννοιες που εύχεσαι ή πιστεύεις πως είναι αληθινές, παρά (να διατυπώνεις) τα πραγματικά γεγονότα" (ελεύθερη μετάφραση δικιά μου). Στην πολύ καλή ελεύθερη διαδικτυακή εγκυκλοπαίδεια wikipedia μπορεί κανείς να δει κάποια στοιχεία για το θέμα, ωστόσο έχω την εντύπωση πως στα ελληνικά εκφράζεται το νόημα με την ωραιότατη λέξη αληθοφάνεια, καθώς και με την παραστατικότατη λαϊκή φράση "κάνω την πάπια", το περιεχόμενο της οποίας έχουν αναγάγει σε τέχνη οι πολιτικοί, χιλιάδες χρόνια τώρα.

Ποια άλλη φράση θα χαρακτήριζε πληρέστερα τα χοντροειδέστατα ψέματα που μας αραδιάζουν συστηματικώς, καθώς και τις παπαριές που ξεφουρνίζουν κατόπιν για να τα καλύψουν; Τι να πεις για το ήθος τυπάδων σαν αυτόν που "άλλο πράγμα, λέει, αυτό που εξομολογούμαι στις φιλάρες μου και άλλο οι δημόσιες δηλώσεις μου!" (βλ. Δ. Δανίκας, Στήλη Άλατος, στα σημερινά Νέα). Και να 'ταν μόνον αυτός; Ρε μήπως πρέπει να ακολουθήσουμε το παράδειγμα της Ιταλίδας γριούλας, που έκανε μήνυση (!) στον Μπερλουσκόνι επειδή δεν κράτησε την υπόσχεσή του για αύξηση της σύνταξής της; (βλ. fax, Το Βήμα της προηγούμενης Κυριακής). Τι θα συμβεί αν αύριο καμιά τρία-τέσσερα εκατομμύρια Έλληνες τραβήξουμε μια μαζική μήνυση σε καμπόσους αρχιβρωμοψευταράδες;

Αλλά μπα, μάλλον πρέπει να τα γουστάρουμε τα ψεματάκια. Αφού κι εμείς βουτηγμένοι στο καζάνι με τον γλοιώδη χυλό είμαστε. Πού και πού, όμως, ας βγάζουμε και λίγο το κεφάλι απ' έξω: πού ξέρεις; Μπορεί κάποια στιγμή, μετά από πολλές τζούρες καθαρού αέρα, να δώσουμε μια στον σατράπη αναδευτή μας, και να αναληφθούμε!

Κάπως έτσι αντιλαμβάνομαι εγώ την truthiness των αμερικάνων γλωσσολόγων. Κι αν σε προσωπικό επίπεδο μπορεί να υποδεικνύει την αλήθεια του καθενός, στην πολιτική η truthiness ως απόκρυψη των πραγματικών γεγονότων (ναι, ναι, υπάρχουν και τέτοια) είναι ιδιαιτέρως επικίνδυνη.

Δεν ξέρω, ας βοηθήσει και κανας αγγλομαθής.

Ημερολόγια

2006-01-11T23:58:00.002+02:00

Ό,τι αγαπούσα αρνήθηκα για το πικρό σου αχείλι:
τον τρόμο που δοκίμαζα πηδώντας το κατάρτι,
το μπούσουλα, τη βάρδια μου και την πορεία στο χάρτη,
για ένα δυσεύρετο μικρό θαλασσινό κοχύλι.

Αυτό το ωραιότατο γλυκόπικρο στιχάκι από το ποίημα του "Πικρία" διάλεξα για να τιμήσω τον αγαπημένο Νίκο Καββαδία, που γεννήθηκε σαν σήμερα το 1910, όπως με πληροφορεί το "Μουσικό Ημερολόγιο 2006 - μια χρονιά γεμάτη τραγούδια", εκδ. Εμπειρία Εκδοτική (Ευχαριστώ Ελένη!).

Φέτος, όπως φαίνεται, είναι χρονιά ημερολογίων για μένα. Πώς έτσι; Ούτε που το κατάλαβα. Να δυο-τρία (χάρτινα) ημερολόγια δώρο, να ετούτο το blog - διαδικτυακό ημερολόγιο που προέκυψε από μια ξαφνική παρόρμηση λίγο πριν τα Χριστούγεννα, έγινε το "κακό". Δεν ήμουν ποτέ φανατικός των ημερολογίων. Αντιθέτως θα έλεγα, ήμουν πάντα εντελώς ανοργάνωτος στην καταγραφή (αλλά και στην κατανομή, όπως θα διαβεβαίωναν οι άνθρωποι που με ξέρουν!) του χρόνου μου. Το μοναδικό μου "ημερολόγιο" ήταν, από τότε που με θυμάμαι (!;), τα τραγούδια που γράφω. Εκεί μέσα έκλεινα, και εξακολουθώ να κλείνω, ό,τι (μικρό ή μεγαλύτερο) συμβαίνει κατά καιρούς στο σύμπαν μου... Ωστόσο, και για να δώσω μια πρώτη απάντηση στο ερώτημα "τι χρειάζεται ένα blog;" που είχα θέσει στο πρώτο μου post στις 19 Δεκεμβρίου 2005: πέρα από τη δυνατότητα επικοινωνίας που προσφέρει, νομίζω ότι το blog (περισσότερο ίσως από ένα κοινό ιδιωτικό -δηλ. μη δημοσιευμένο- ημερολόγιο, και σε αντιπαραβολή με την λιγότερο εγκεφαλική / πιο αυτόματη διαδικασία του γραψίματος τραγουδιών) με αναγκάζει να σκέφτομαι βαθύτερα πάνω στα θέματα που με απασχολούν. Διότι δεν μπορείς να δημοσιεύσεις μια απαίδευτη και πρόχειρη σκέψη. Θα σε πάρουν με τις λεμονόκουπες, και καλά θα σου κάνουν. Βέβαια και παιδεμένες σκέψεις να δημοσιεύσεις, πάλι μπορεί να σε πάρουν με τις λεμονόκουπες, αλλά σε αυτή την περίπτωση δεν πειράζει: ετούτες οι λεμονόκουπες είναι πηγή διαλόγου!

Ανηψιός

2006-01-10T23:36:00.000+02:00

.
.
Μπροστά στο θαύμα της γέννησης,
τα λόγια ωχριούν...
.
.
.
3
2
1
Καλώς όρισες ανηψιέ!

Antics

2006-01-07T11:18:00.007+02:00

Είναι από μέντα κι από λόγια του Ιωάννου η ποίηση.

Βολικότατη η ταξινόμηση (ανάλογα με την ημερομηνία) θραυσμάτων από κείμενα / ποιήματα του ποιητή, που έκανε η Ιουλίτα στο ωραίο ημερολόγιο "2006 με τον Ελύτη", εκδ. Ύψιλον. Δεν ξέρω αν είναι από μέντα, όμως σίγουρα τα σπάει το νούμερο 1 της λίστας μου με τα αγαπημένα για το 2005, που όμως είναι ένας δίσκος του 2004(!):

1. INTERPOL, Antics

Eτεροχρονισμός μεν, αλλά τι να κάνουμε: μέσα στο 2005 πήρα αυτό το cd, μέσα στο 2005 το έλιωσα στο παίξιμο. Δεν χωράνε μουσικοί όροι για να περιγράψω τη συναισθηματική επίδραση που είχε πάνω μου. Απλά να πω ότι είναι από αυτούς τους λίγους δίσκους που, από τα πρώτα κιόλας ακούσματα, σε βάζουν σε ένα ξεχωριστό σύμπαν. Τα έπιπλα στο δωμάτιο αρχίζουν να αιωρούνται, ο χρόνος χάνει την υπόστασή του, μια υπέροχη γλύκα μουδιάζει όλο σου το είναι. Και φυσικά ακούς όλο το cd μονορούφι - δεν διασπάται τέτοιο συναίσθημα σε κομμάτια των τριών λεπτών.

Μίζες

2006-01-05T11:39:00.000+02:00

Αγοράστε το κινητό SIEMENS-CXV75!!! Είναι ωραιότατο!

Ωπ!; Γιατί διαφημίζω έτσι απροκάλυπτα ένα κινητό; Τα 'χω αρπάξει από τη SIEMENS; Αποφάσισα, χρονιάρες μέρες, να ασχοληθώ με τη διαφήμιση; Είμαι ο τέλειος γνώστης της αγοράς κινητών και ανακάλυψα το τέλειο τηλέφωνο;
Τίποτα απ' όλα αυτά, φίλοι μου: απλά τα 'χω πάρει στο κρανίο με τη λογική της μίζας που επικρατεί στην αγορά κινητών, όπως και σε τόσους άλλους τομείς στην Ελλαδάρα μας.

Που λέτε, η εταιρία κινητής τηλεφωνίας στην οποία έχω σύνδεση, μου "έκανε δώρο" πρόσφατα μια από αυτές τις "επιδοτήσεις" με τις οποίες οι εταιρίες συνήθως δελεάζουν το κοινό για να τους ακουμπάει καλύτερα τα φράγκα του. Ε, λέω κι εγώ, ας αναβαθμιστώ. Κάνω λοιπόν μια σύντομη έρευνα και καταλήγω σε 2-3 κινητά που ικανοποιούσαν τις επιθυμίες μου (mp3 player, φωτογραφική μηχανή 1,3megapixel, και αρκετή μνήμη για να μεταφέρω τα αρχεία μου) και δεν απειλούσαν το πορτοφόλι μου. Από τα κινητά αυτά, το εν λόγω SIEMENS ήταν το φτηνότερο, αλλά και το ωραιότερο εμφανισιακά, οπότε εστίασα την προσοχή μου σ' αυτό. Όμως σε 3-4 μαγαζιά της αλυσίδας που πήγα, μου το βγάζαν σκάρτο: "Τα SIEMENS έχουν δύσκολο menu!", "Δεν τα προτιμάει κανένας - δεν τα φέρνουμε!", "Βγάζουν ένα σωρό μοντέλα με ελάχιστες διαφορές - που να ξέρω τα χαρακτηριστικά του (!;) Πάρε *ετούτο* είναι πολύ καλύτερο", "Παρουσιάζουν προβλήματα!", κ.λπ., κ.λπ. - Μαλακίες! Μια ευγενής κοπέλα (και νοστιμότατη, θα πρόσθετα) μου 'δειξε στο τελευταίο μαγαζί τής αλυσίδας που επισκέφτηκα το δικό της SIEMENS που, αν και πιο παλιό, είχε μια χαρά menu, μου εξήγησε πλήρως τα χαρακτηριστικά τού CXV75, μου είπε ακριβώς τα πλεονεκτήματα και τα μειονεκτήματα σε σχέση με τα άλλα κινητά, και εν τέλει πήρα το SIEMENS, το οποίο χρησιμοποιώ μια βδομάδα τώρα και είμαι απολύτως ικανοποιημένος! [άψογο μενού με λογική καθαρά υπολογιστή, καλή φωτογραφική μηχανή 1,3Mpixel (δεν έχω και μεγάλες απαιτήσεις), mp3 player, μνήμη 128+8ΜΒ.] .

Η μίζα δίνει και παίρνει στην Ελλαδάρα μας. Και, παρόλο που το ποσό που εισπράττει ο καψερός βιοπαλαιστής πωλητής για να προωθήσει ένα συγκεκριμένο προϊόν, φαντάζει αθώο και χωρίς ιδιαίτερη σημασία, δεν παύει να είναι μίζα! Όλοι γνωρίζουμε βέβαια πόσο χοντραίνει το παιχνίδι όταν η μίζα κλιμακώνεται σε πιο "βασιλικά" επίπεδα (π.χ. ανάθεση μεγάλων δημόσιων έργων), όπου ο αντίκτυπος είναι άμεσος και συνολικότερος...

Ας αντισταθούμε στη μίζα! Ως καταναλωτές, αλλά και ως μιζο-αποδέκτες συνολικότερα στις καθημερινές μας δραστηριότητες.

FUNERAL

2006-01-03T09:08:00.006+02:00

Επηρεασμένος από την είδηση των τελευταίων ημερών (για την εγχώρια ειδησεογραφία), και με αφορμή το χθεσινό σχόλιο του Σπύρου στο blog του, θα ήθελα να θέσω το ερώτημα: έφταιγε ο Ρώσος που σκότωσε τους δυο αστυνομικούς; Έχουμε το δικαίωμα να βρίζουμε και να προπηλακίζουμε το νεαρό Αλβανό, όπως κάναν κάποιοι συντοπίτες μου στην Καλαμπάκα; Μήπως θα 'πρεπε να στρέψουμε την οργή μας σε κάποιους ανεύθυνους που στείλαν βόλτα, αφύλαχτο σχεδόν, έναν -κατά τα φαινόμενα- διαταραγμένο ψυχικά άνθρωπο; Ή, ακόμα βαθύτερα, σ' αυτούς που συντηρούν ένα σκουριασμένο και απάνθρωπο σωφρονιστικό σύστημα; Σ' αυτούς που δεν μεριμνούν για τη σωστή κοινωνική ένταξη των μεταναστών; Στον ίδιο μας τον εαυτό, που πολλές φορές με τη συμπεριφορά του υποδαυλίζει -πιθανόν εν αγνοία του- το έγκλημα; Ποιος είναι χειρότερος: ο Ρώσος που σκότωσε δυο ανθρώπους για να δραπετεύσει (από μια φυλακή που πιθανόν ήταν γι' αυτόν κόλαση), ή ο ταξιτζής που χθες το βράδυ, αφού μού δήλωνε αυτάρεσκα κατά τη διάρκεια της διαδρομής "Πρέπει να τον κάψουν στην πλατεία το Ρώσο!", μού ζήτησε στο τέλος 5,5 ευρώ για μια κούρσα των 4; Νομίζω πως θέλει κότσια για να απαντηθούνε σε βάθος όλα αυτά τα ερωτήματα. Ας σκεφτούμε λίγο πάνω σ' αυτά...
Αλλά, μετά από τις κηδείες των συνανθρώπων μας (αστυνομικών και εγκληματία), ας μιλήσουμε για μια πολύ πιο ευχάριστη κηδεία. Αναφέρομαι φυσικά στο νούμερο 2 των αγαπημένων μου δίσκων για το 2005,

2. ARCADE FIRE, Funeral

που, αν και δημιουργήθηκε με αφορμή τον θάνατο αρκετών αγαπημένων προσώπων του συγκροτήματος, σφύζει από ζωή, υγεία, νιάτα και ομορφιά! Παραδέχομαι πως οι διθυραμβικές κριτικές που είχα διαβάσει για το δίσκο πριν τον ακούσω, με προκατέλαβαν αρνητικά: τόσο υπερβολικά σχόλια σε κάνουν να ψυλιάζεσαι πως κάποιο λάκο έχει η φάβα. Όμως, όταν άκουσα το δίσκο, ξέχασα ό,τι είχα διαβάσει: μπρος στ' αφτιά μου ξετυλίχτηκε ένα υπέροχο άκουσμα, από τα πιο φορτισμένα συναισθηματικά (μαζί με το νούμερο 1, που... δεν αποκαλύπτω ακόμη!) για το 2005. Δεν έχουν σημασία οι επιρροές τους. Λίγο με νοιάζει η εκτελεστική τους δεινότητα. Ετούτα τα καναδέζικα παληκάρια (+μία τσούπρα), με το πάθος, τη μελωδικότητα, τον ήχο, την ορμή, την αλήθεια τους, με συγκίνησαν!

2006

2006-01-01T11:15:00.002+02:00

Ρε λες να 'χει δίκιο ο Αρκάς; Ο νέος χρόνος δεν είναι τελικά ένα στρουμπουλό μωράκι που παίρνει τη θέση ενός παλιοτσιφούτη γέροντα, αλλά κάποιος (απροσδιορίστου ηλικίας) τυπάς που απλά αναπροσαρμόζει τη γκαρνταρόμπα του;;!!

Πάντως, εν μέσω του πολτού της παγκοσμιοποίησης, ο νέος χρόνος δείχνει να δοκιμάζει φέτος τραγιάσκα αντί για γραβάτα! Η Κορίνα Βασιλοπούλου κάνει στην Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία μια ενδιαφέρουσα σύνοψη του πολιτικού σκηνικού στη Λατινική Αμερική, χαρακτηρίζοντας τη νέα χρονιά "χρονιά της αριστεράς". Όσο κι αν έχει χάσει η λέξη αριστερά τη σημασία της, δεν μπορώ παρά να δω με καλό μάτι την εκλογή του Ινδιάνου Μοράλες στη Βολιβία, καθώς και τις γενικότερες εξελίξεις στη Λατινική Αμερική. Η "αριστερά" (με ή χωρίς εισαγωγικά, όπως θέλεις πάρτο) ως κοινωνική αλληλεγγύη, προστασία των ασθενέστερων, οικολογική ευαισθησία, δεν μπορεί παρά να αποτελεί ελπίδα σε μια κοινωνία που όλα κανονίζονται από τους νόμους της αγοράς. Είναι πανάκεια η αριστερίζουσα ατμόσφαιρα στις χώρες της Λατινικής Αμερικής; Όχι απαραίτητα... Ωστόσο, όπως σημειώνει και η Κ.Β. στην τελευταία παράγραφο του άρθρου της,

εδώ η συνέχεια...»

Ο Ανδρέας Πουλής και τα αβγά του!

2005-12-29T14:00:00.003+02:00

3. ANDREW BIRD, The mysterious Production of Eggs

Συνεχίζοντας με το νούμερο 3 των αγαπημένων μου για το 2005, έχουμε εδώ ένα δισκάκι τόσο γλυκόπιοτο και τρυφερό, που θα μπορούσε να συγκριθεί με ένα φίνο κρασί που το γεύεσαι αργά-αργά, χωρίς να σκοπεύεις να μεθύσεις - ωστόσο τα μαγουλά σου ροδίζουν, η θερμοκρασία σου ανεβαίνει, και αρχίζεις στ' αλήθεια να ανοίγεσαι! Ένα δισκάκι που, αν και φτιαγμένο με περισσή σημασία στη λεπτομέρεια, αποπνέει μια απλότητα που σε παρασέρνει... Εύγε Ανδρίκο, πάντα τέτοια!

Από δω και πάνω...

2005-12-26T02:18:00.006+02:00

[Μετά από μια μακροσκελή συζήτηση, Χριστουγεννιάτικα, με τους καλούς μου φίλους Γιώργο και Νίκο -που 'χα πολύν καιρό να δω-, περί μουσικής ακρόασης, θα ήθελα να θέσω σήμερα τον εξής προβληματισμό: κατά πόσο η τοποθέτηση ενός δίσκου (και κατ' επέκταση ενός έργου τέχνης γενικότερα) σε μια ιστορική προοπτική, δηλ. σε ένα πλαίσιο αναζήτησης των πηγών και των αναφορών τού εν λόγω μουσικού έργου, είναι αναγκαία συνθήκη για την κατανόηση, βίωση και εν τέλει απόλαυσή του; Με απλά λόγια: δεν μπορώ να απολαύσω τον Θεοδωράκη, αν προηγουμένως δεν έχω "μελετήσει" τον Τσιτσάνη; Η απάντηση νομίζω δεν είναι τόσο απλή όσο αρχικά φαίνεται... Σαφώς και η γνώση των επιρροών ενός καλλιτέχνη με βοηθάει να κατανοήσω πιο σφαιρικά το έργο του. Ωστόσο νομίζω πως η υπερβολικά συνειδητή αναγωγή κάθε ακούσματος στις πρώτες του ύλες, μπορεί να αφαιρέσει από την ακρόαση ένα βασικό συστατικό της απόλαυσης: την αθωότητα! Πάει να πει, τη χαρά του να ακούω κάτι υπέροχο, χωρίς να ξέρω απαραίτητα τι είναι, πού εντάσσεται, από πού κρατάει η σκούφια του. Μεγάλη συζήτηση, την οποία θα κλείσω εδώ με ένα ερωτηματικό: πώς μπορεί να είναι κανείς ταυτόχρονα υποψιασμένος και αθώος; Πώς επιτυγχάνεται αυτή η μαγική ισορροπία; Προτάσεις δεκτές...]

4. ΓΙΑΝΝΗΣ ΑΓΓΕΛΑΚΑΣ (+ΝΙΚΟΣ ΒΕΛΙΩΤΗΣ, +ΕΠΙΣΚΕΠΤΕΣ), Οι ανάσες των λύκων / Από δω και πάνω

Βάζω αυτούς τους δύο διαφορετικούς δίσκους του Αγγελάκα μαζί, γιατί νομίζω πως αποτελούν τις δυο όψεις μιας ολικής μουσικής πρότασης που μας έκανε φέτος το παληκάρι.

Σκοτεινό και δύστροπο το πρώτο, ποτισμένο με τα τσέλα του Βελιώτη και τις ηλεκτρονικές γαλιφιές των Χαρμπίλα, Καργιωτάκη, Coti K., ξεφαντωτικό το δεύτερο, με ένα όργιο συμμετοχών από πνευστά, έγχορδα, κρουστά όργανα, καθώς και του αμίμητου Μίμη, που δίνει ρέστα στις "Παροιμίες από τον Κρόνο" και το ομότιτλο "Μίμης"! Χιούμορ, καυστικότητα, πόνος, μυστήριο, τρυφερότητα, αγάπη παρελαύνουν σε αυτά τα 2+1 CD (το τρίτο είναι μια αποδομημένη έκδοση του δεύτερου). Ο Αγγελάκας σε αναμενόμενους δρόμους (για όποιον τον παρακολουθεί τα τελευταία χρόνια), πάντα όμως ενδιαφέροντες και εμπνευστικούς!

Τζουράδες

2005-12-22T22:30:00.031+02:00

Χθες, πήρα μια γερή τζούρα από ... τζουράδες! Στο "εργαστήρι" του συναδέλφου Μωυσή, ξετυλίχτηκε μπρος στα μάτια μου η πλήρης "κολεξιόν" του. Τζουράδες παλιοί, πιο καινούργιοι, τζουράδες εν τη γενέσει τους, ωραιότατα χρωματιστά ξύλα που χρησιμοποιεί -των οποίων τα ονόματα αγνοώ-, καπάκια, μανίκια. Αλλά και μπαγλαμάδες σε διάφορα μεγέθη, και μπουζούκια. Και μια μπουζουκομάνα! [Γιατί μία; Μα γιατί "(μπουζουκο)μάνα είναι μόνο μία!" - χε, χε...]. Οι ήχοι ποικίλοι: άλλος τζουράς λίγο πιο μεγάλος, με βαθύ καπάκι, πιο γλυκός, άλλος μικρότερος και πριμαριστός. Αλλά όλοι φτιαγμένοι με μεράκι.
Είναι καλλιτέχνης ο Μωυσής, κι ας μην το παραδέχεται όταν του το λέω. "Τεχνίτης είμαι", λέει, "όχι καλλιτέχνης". Κι όμως, εγώ πιστεύω πως ο τεχνίτης που πασχίζει συνεχώς να βελτιώσει τα δημιουργήματά του με μεράκι και υπομονή, και μάλιστα όχι στις καλύτερες συνθήκες (το "εργαστήρι" που λέγαμε είναι το μπαλκόνι του!), με σκοπό να προάγει την μουσική και κατ' επέκταση να βάλει το λιθαράκι του στο να γίνει η ζωή μας καλύτερη, ποιοτικότερη, ομορφότερη, ε, δεν μπορεί παρά να είναι καλλιτέχνης!
Γεια σου βρε Μωυσή!