best of 12



1- BABY GURU: pieces> Όταν τους είχα δει σε κείνο το λάιβ στη γαία πριν ενάμιση χρόνο, κατάλαβα ότι δεν αστειεύονται. Ότι θα βγάζανε όμως τον αγαπημένο μου δίσκο της χρονιάς, δεν το περίμενα. Από όπου κι αν έχουν επηρεαστεί, έχουν χωνέψει για τα καλά τις επιρροές τους: μας παραδίδουν ένα άλμπουμ πανέμορφο, χαλαρό, μελωδικότατο - ξεχειλίζον από μουσικές ιδέες, χωρίς όμως να κομπάζει γι' αυτές. Και, σε αντίθεση με άλλες πολυδιαφημισμένες κυκλοφορίες της παγκόσμιας παραγωγής, πίνεται μονορούφι μέχρι την τελευταία σταγόνα του!
2- CELLO AND LAPTOP: parallel paths> Φαίνεται πως ο πολύπαθος "ευρωπαϊκός νότος" έχει την τιμητική του φέτος... Μετά τους αθηναίους BG, πάμε βαρκελώνη και... μένουμε εκεί μέχρι να βουλιάξουμε, σε μια θάλασσα από τσέλο και σιωπή.
3- RYAN TEAGUE: field drawings> Μετά το coins and crosses του 2006, ξαναπιάνουμε το νήμα και οδηγούμαστε τώρα σε πιο προσγειωμένα ηχοτοπία, όμορα μάλλον με τη μελωδικότητα του tiersen, παρά με την ambient μυστηριακή αχλή του eno. Πάντοτε βέβαια ο teague κεντάει με τα μουσικά κουτιά του και, φυσικά, τα ψηφιδωτά του κερδίζουν στις λεπτομέρειες.
4- MAX RICHTER: the four seasons recomposed> Άκουγες τον Vivaldi αλλά κάτι σού 'λειπε (ή καλύτερα σού περίσσευε); Να, πάρε τώρα τις τέσσερις εποχές αναδιατεταγμένες και συμπυκνωμένες σε μια μεγάλη εποχή. Γιατί ο μάστορας του blue notebooks δεν είναι τυχαίος: βουτάει με σεβασμό στο κλασικό έργο και επεμβαίνει θαυματουργικώς στο dna του!
5- SWANS: the seer> Τι να πεις τώρα για δαύτους που να μην έχει ειπωθεί. Δίωρο ανελέητο σφυροκόπημα, μέχρι να ματώσουν τ' αφτιά σου, μέχρι να στοιχειώσει γύρω σου ό,τι είχε μείνει αστοίχειωτο.
6- XX: coexist> Με το ντεμπούτο τους δεν είχα μασήσει - μου είχε φανεί λίγο ρηχό και ανούσιο. Εδώ όμως έγινε το κλικ: αυτό το διακριτικό μείγμα από ριβερμπιασμένες κιθάρες, υπόκωφα μπάσα και μυστικούς ψιθύρους με συντρόφεψε ουκ ολίγες μεταμεσονύχτιες ώρες - έστω και ως προθάλαμος του ύπνου...
7- GY!BE: allelujah! don't bend! ascend!> Τα παιδιά του michael gira δεν όρισαν τυχαία το είδος τους. Κρατούν ακόμα τα κλειδιά για αυτό που πολλοί εζήλωσαν - λίγοι πραγμάτωσαν. Αλληλούια! 
8- BURIAL: truant / rough sleeper> Το μοναχικό ταξίδι του will bevan μέσα στη νύχτα συνεχίζεται... σε δόσεις των 25min. Και η μαγεία είναι πάντα εδώ.
9- VENOMOUS MAXIMUS: beg upon the light> Ωπ; Κλασικό μέταλ; Ωραίες βρώμικες μελωδικές κιθάρες και φωνητικά που - κόντρα στη μόδα - δεν χρειάζεται να στραμπουλήξεις τ' αφτιά σου για να καταλάβεις; Βεβαίως - και τι ευχάριστη έκπληξη φέτος από το Houston, μα τους αγίους μπλακ σάμπαθ;!
10- MATTHEW DEAR: beams> Aκόμη μία σύγχρονη εκδοχή των talking heads, λιγότερο φωνακλάδικη και μάλλον πιο σέξι από αυτή των lcd soundsystem. Και η παραγωγή σπάει κόκαλα, έτσι;