good vibrations


Μας έστειλε πάλι ο γερο-Woody.Τόσο δροσερή ήταν η σουρεάλ περιήγησή του στο σύγχρονο (αλλά και στο μπελ-εποκ-ικό, και στο προπολεμικό)  Παρίσι, που βγαίνοντας από το Ολύμπιον βρισκόμουν πέντε πόντους  πάνω απ' το έδαφος. Η Αριστοτέλους και η Τσιμισκή, τίγκα στα απεργιακά σκουπίδια, ανέδυαν μια παράξενη γοητεία μέσα στην μεταμεσονύχτια γαλήνη. Τώρα αν αυτό δεν είναι απόδειξη ότι η ταινία ήταν από τις καλύτερές του των τελευταίων χρόνων, δεν ξέρω τι άλλο μπορεί να είναι.


__________________________________________________________________________________________


Παρόμοια good vibrations εν μέσω βαρβάτης μνημονιακής δυσθυμίας μας έστειλε και ο Anthony Gonzalez με το νέο του πόνημα ως M83. Ονειρικές μελωδίες πασπαλισμένες με 80s-synth χρυσόσκονη απλώνονται στο εβδομηντάλεπτο διπλό album και μας πυροβολούν αλλεπάλληλα με ριπές ενθουσιώδους και ανερυθρίαστης αθωότητας. Και επειδή ο Anthony είναι από το Παρίσι του Γούντι Άλεν και όχι από αυτό του Σαρκοζί, δεχόμαστε αδιαμαρτύρητα τη βεβιασμένη φυγή του στο όνειρο, με το μειδίαμα εκείνο στα χείλη που δείχνει ότι ο κόσμος μπορεί να μην είναι τελικά και τόσο άσχημος.