10 για το 10


1- FOREST SWORDS: dagger paths. Ατμόσφαιρα από το βάθος των χρόνων, reverbιασμένη κιθάρα+ηλεκτρονικά, πειραγμένα φωνητικά. Γνωστά τα υλικά, αλλά η συνταγή θέλει μαστοριά για να πετύχει, ε;
2- JAMES BLACKSHAW: all is falling. Έχει χτίσει το δικό του κιθαριστικό παράλληλο σύμπαν, ως άλλος μικρός θεός (λες γι' αυτό να πήγε στη young god του Gira;). Σύμπαν που όλο και εξαπλώνεται, βήμα-βήμα προς το αχαρτογράφητο.
3- CARIBOU: swim. Βουτιά στον πάτο, ανάδυση κατά τον ήλιο, ήλιο, ήλιο εις το διηνεκές..  
4- LORN: nothing else. Κλίμακες στη σκοτεινή περιοχή του μουσικού φάσματος, περιρρέον μυστήριο, σκληρά ηλεκτρονικά και.. τίποτα άλλο. Καθηλώνει. 
5- SUFJAN STEVENS: the age of adz. Τα είπαμε για δαύτον: δεν διορθώνεται με τίποτα! Τώρα και σε χορευτική έκδοση ο σουφγιανάκος.
6- SWANS: my father will guide me up a rope to the sky. Ξανά Young God λοιπόν, αυτή τη φορά ο ίδιος ο Gira σε ολική θορυβική επαναφορά: you fuckin' people make him sick - ευτυχώς!
7- PANTHA DU PRINCE: black noise. Γερμανικό λεπτούργημα. Αντίφαση; Στρώσε αυτό το χαλί σπίτι σου και θα δεις τι θα πει ψιλοβελονιά minimal ατμοσφαιρικού techno.
8- INTERPOL: interpol. Ναι ρε. Ιντερπολ. Εξακολουθούν να τραγουδοποιούν άψογα, εξακολουθώ να τους λιώνω στο παίξιμο. 
9- THE WALKMEN: lisbon. Πόσο πιο μινιμαλιστικός θα γίνει ο ρομαντισμός τους; Πόσο πιο διακριτική θα γίνει η επιθετική ρυθμολογία του Matt Barrick; (μα τι ντράμερ!). Ρισπέκτ, για άλλη μια φορά.
10- DEERHUNTER: halcyon digest. Δεν ξέρω αν φταίει ο Ben Allen (βλ. merriweather), πάντως εδώ έχουμε να κάνουμε με ένα υψηλής ποιότητας και γλυκύτητας ζαχαρωτό. Προσοχή στα δόντια.