the grapes of wrath

Πέρσι τέτοιον καιρό, ο κοπρίτης ο Μόριαρτι πήρε σβάρνα τις πολιτείες, από νέα υόρκη ίσαμε καλιφόρνια και ανάποδα δυο-τρεις φορές, ψάχνοντας το τίποτα, ζώντας στο πουθενά, απολαμβάνοντας το αδύνατο. Φέτος ήταν η σειρά του Τζόουντ να την κάνει για καλιφόρνια, υπό άλλες όμως συνθήκες. Τι τα θες, κωλοϋποχρεώσεις. Έχουν τίποτα κοινό αυτοί οι δύο φαινομενικά αντίθετοι τύποι - ο Ντην κι ο Τομ, πέρα από το ότι τους εμπνεύστηκαν [ή και τους συνάντησαν] με διαφορά δεκαετίας δύο ακρογωνιαίοι λίθοι της αμερικάνικης κουλτούρας; Μήπως μια ματιά στραμμένη καρφί κατά το άγνωστο; μια διαολεμένη περιέργεια για τη ζωή; μια ασίγαστη λαχτάρα για περιπλάνηση; Ίσως. Μα πάνω απ' όλα, τα σταφύλια στα όνειρα αυτωνών δεν είναι απλά βουτηγμένα στην οργή. Οσμίζονται πως ακόμα και μέσα στα τρίσβαθα της απελπισίας, ξεπροβάλλει αναπάντεχα το στήθος μιας Ρόζας, που θα σκύψει από πάνω τους στοργικά για να βυζάξουν το γάλα της ζωής. Μιας Ρόζας που κι αυτή με τη σειρά της -ναι!- το 'χει ανάγκη να βυζαχτεί.