Ναυάγια Νησιών

Προσπαθούσα να ξεδιαλύνω μέσα μου τι είναι αυτό ακριβώς που με ταλάνιζε με την ιστορία τού Sea Diamond. Βυθίστηκε ένα πλοίο, δυο αγνούμενοι. ΟΚ, σίγουρα λυπηρό και απευκταίο συμβάν. Τα νερά της Σαντορίνης απειλούνται από κάμποσους τόνους μαζούτ. Τραγικό, δεν το συζητάμε. Παιχνίδια παίζονται με τον τρόπο και τα αίτια της βύθισης, που πιθανόν κρύβουν ιταμές πολιτικές εταιριών κ.λπ., κ.λπ. Γλοιώδης προοπτική, ασφαλώς. Όμως όχι, κάτι άλλο, βαθύτερο ήταν αυτό που με ενοχλούσε. Ένα αναθεματισμένο συναίσθημα ότι τής άξιζε της Σαντορίνης να συγκρουσθεί με το καράβι. Έτσι που την κατάντησαν. Πώς διάολο μού γεννήθηκε ένα τέτοιο συναίσθημα; Θες να ήταν το αρπαχτικό βλέμμα του δημάρχου στις οθόνες που μετέφραζε κάθε κυβικό εκατοστό μόλυνσης σε απώλεια ευρώ; Ή που, ο ένας στ' αλήθεια μαγικός χρόνος που έζησα στο νησί ήταν από τότε (πάνε πέντε χρόνια...) μολυσμένος ως έναν βαθμό από την άκρατη τουριστομανία των ντόπιων - που χτίζαν λυσσαλέα κάθε εναπομένον χιλιοστό γης; Δεν ξέρω. Πάντως αυτές τις σκόρπιες σκέψεις μου ήρθε και πραγματικά φώτισε ετούτο το άρθρο τού συγγραφέα/ποιητή Ευγένιου Αρανίτση, που με απίστευτη καθαρότητα έδωσε, νομίζω, το στίγμα του ναυαγίου. Ανάμεσα στα άλλα, ο Ε.Α. γράφει:

"...Το νησί έγινε, αυτό το ίδιο, ένα κρουαζιερόπλοιο. Έχοντας στερηθεί την, τρόπος του λέγειν, θρησκευτική διάσταση που κυριαρχούσε στις εκπλήξεις του βλέμματος, έχοντας χάσει αυτή την απείρως αρμονική κλιμάκωση των εσωτερικών αναλογιών μεταξύ τοπίου και ψυχής, κατέληξε δεμένο σ' ένα πολυσύχναστο σημείο του χάρτη σαν σημαδούρα. Αγκυροβολημένο στην καρδιά της ανατολικής Μεσογείου, το νησί προσέφερε απλώς τις καμπίνες του στους επισκέπτες, με έκπτωση 25%. Μια οριακή στιγμή στη συσσώρευση των δεινών, ένα κύμα που λοξοδρόμησε, ένα ρήγμα στα ύφαλα και το σκάφος άρχισε να γέρνει."
Και παρακάτω:
"...Μ' άλλα λόγια, το καράβι ήταν το δίδυμο είδωλο του νησιού, η κακή του αντανάκλαση, η εικόνα πάνω στην οποία το νησί θα έπρεπε, αλίμονο, να αναγνωρίσει τον εαυτό του. Όντως, το κακορίζικο εκείνο πλοίο, το Sea Diamond, μπορεί να καταγραφεί σαν αυτό που όλες οι αντανακλάσεις, όλα τα είδωλα και τα ομοιώματα υπονοούν, δηλαδή ένας οιωνός θανάτου. Εξηγείται άλλωστε έτσι το γιατί το ναυάγιο δεν προκλήθηκε στα ανοιχτά αλλά από μια σύγκρουση με το νησί, λες και ερχόταν να σημαδέψει τη ριζική αντίφαση του πράγματος προς τον ίδιο τον εαυτό του -παρακολουθήσαμε την πρόσκρουση του νησιού πάνω στο δαιμονικό του αντίγραφο."
Με εκπλήσσει κάθε Κυριακή ο Αρανίτσης. Έχει μια ματιά που τέμνει κάθετα, βαθιά την επικαιρότητα και βγάζει έξω τα ζουμιά της.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου