Αεικαρνάβαλος

Για δείτε ωρέ έναν κόκορα. Με λοφίο ποιητή. Θα ανεβεί στα κεραμίδια και θα βροντοφωνάξει την μία και μοναδική αλήθεια. Κι αν θες, τόλμα να μην την ακούσεις. Κάνε πως δεν καταλαβαίνεις. Ευθύς θα κατέβει και θα σού σπάσει τα μούτρα, με τα ίδια του τα πόδια. Έχουμε ξεφύγει εντελώς; Οι γραφικότητες του κυρ-Βύρωνα τείνουν να γίνουν πλέον επικίνδυνες. Αν οι αστυνομικοί υιοθετήσουν το στυλάκι του προϊσταμένου τους, αύριο η μισή χώρα θα κυκλοφορεί με μαυρισμένα μάτια και τσακισμένα παΐδια. Η αυταρχικότητα τής κυβέρνησης δεν εξαντλείται βεβαίως στο πρόσωπο τού σαμουράι υπουργού. Αναρωτιέμαι τι θα γίνει αν η αφεντιά μου και το συνάφι της φορέσουμε το προσωπείο της δικιάς μας σιδηράς προϊσταμένης, σε συνδυασμό με ολίγη από την κοκοροστολή τού Βύρωνα. Μίλησες στην τάξη; Τρεις μπουνιές για αρχή και βλέπουμε. Τόλμησες να αμφισβητήσεις την πανσοφία τού δασκάλου σου; Λιθοβολισμός στο προαύλιο. Υποκίνησες κατάληψη; Αποβολή διά παντός από τα πάντα και κλείσιμο σε αναμορφωτήριο.


Το καρναβάλι στις μέρες μας έχει χάσει την αξία του. Ή, έστω, έχει αλλάξει ρόλο: πλέον δίνει την ευκαιρία στον λαουτζίκο να... πιθηκίσει τα καμώματα των πολιτικών του, που βρίσκονται σε state αεικαρνάβαλου. Πώς είπες; Πάντα έτσι ήταν; Σού έδινε κίνητρο να ξεσαλώσεις, να τους γράψεις όλους στ' αρχίδια σου, να βγεις απ' το ερμητικό εγώ σου και να διακηρύξεις την τρέλα σου; ΟΚ, πάσο. Ούτως ή άλλως, η Ξάνθη είναι πολύχρωμη πολιτεία στην καθημερινότητά της. Τής πάει το καρναβάλι, πώς να το κάνουμε. Επίτρεψέ μου όμως να αναφερθώ, προς στιγμήν, στο Coins & Crosses, έναν, χμμ, μάλλον αντι-καρναβαλικό δίσκο. Ο 27χρονος βρετανούλης Ryan Teague πατάει με το ένα πόδι στα ηχοτοπία τού Brian Eno και με το άλλο στην συγκινητική αρμονία τού Gustav Mahler. Και, με τη βοήθεια τής Φιλαρμονικής του Cambridge και τής άρπας τού Rhodri Davies, μάς παραδίδει ένα ατόφιο κομψοτέχνημα. Χτισμένο με μαεστρία γύρω από την κεντρική, ξεχειλίζουσα Fantasia for String Orchestra. Με εσωτερικό -πάει να πει: μη καρναβαλικό- ρυθμό και υποδόρια ένταση. Βρε τον Ryan. Τον ακούω μετά τις φιέστες κι έρχομαι στα ίσια μου.



Η λίστα λοιπόν των αγαπημένων μου δίσκων παραγωγής 2006, έχει μέχρι στιγμής ως εξής:


2. Ryan Teague - Coins & Crosses
3. Thom Yorke - The Eraser
4. Θανάσης Παπακωνσταντίνου - Διάφανος
5. Beck - The Information


Το νούμερο 1 προσεχώς!


(Ο ωραίος πίνακας "Κόκορας στη στέγη" είναι τού εν Καναδά Βραζιλιάνου ζωγράφου Marcio Melo.)