The Eraser

Πάνω που αγωνιούσες να τα σβήσεις όλα, σού ήρθε κατακέφαλα. Όχι μόνο δεν μπορείς να τα σβήσεις, αλλά δεν χρειάζεται κιόλας. Ναι, σε σένα μιλάω. Δεν είναι σκληρός δίσκος η ζωή. Το παρελθόν σου δεν είναι ένα άθροισμα στιγμών, για να εφαρμόσεις πάνω του τους νόμους της άλγεβρας.Το παρελθόν σου είσαι εσύ - θες λοιπόν να εξαϋλωθείς; Να φύγεις; Ώστε θες να δοκιμάσεις τη σβήστρα;

The more you try to erase me, the more that I appear. The more you try the eraser, the more that you appear. Τάδε έφη Thom Yorke στη δικιά του σβήστρα (The Eraser), που μας ετοίμασε για το 2006. Έκανε μια βουτιά στο πηγάδι και τράβηξε 9 ενδοσκοπικά μουσικά διαμάντια, που έβαλε σε τάξη με τη βοήθεια του Godrich (πάλι αυτός;). Όχι ότι τον είχε ανάγκη. Οι ζοφεροί στίχοι, οι κατ' εξακολούθηση περιπετειώδεις μελωδίες και η ακατέργαστη, σπαρακτική φωνή του Yorke θα μπορούσαν να περπατήσουν ακόμα και με μια κιθάρα, ή a cappella. Είναι τέτοια η δύναμή τους. Ωστόσο, το ηχητικό χαλί αλα-Bjork-των-τελευταίων-δίσκων δεν μας χαλάει. Έχει, μέσα στον ηλεκτρονικό ελιτισμό του, μια ωμότητα που συνάδει με τη συναισθηματική καταβύθιση σε άγριες, ανεξερεύνητες περιοχές. Σε περιοχές όπου κερνάς καφεδάκι το πριν σου και κοιτάς το τώρα σου κατάματα.

Τι λες; Αφού δεν χρειάζεται να σβήσεις το 2006 για να προχωρήσεις, να σου τυλίξω τη σβήστρα του Thom για το δρόμο; Καλή χρονιά.