η αγάπη

Ξαναεπισκέφτηκα αυτές τις μέρες ένα ξεχασμένο ανάγνωσμα της εφηβείας μου. Το "Έγκλημα και Τιμωρία" πρέπει να το μελετήσεις από διάφορες ηλικιακές γωνίες και φάσεις της ζωής σου - δεν ξεμπερδεύεις έτσι εύκολα μαζί του. Ο συναισθηματικός απόηχος μέσα μου από εκείνη την πρώτη ανάγνωση ήταν η νοσηρότητα. Τώρα πλέον κρατάω την αγάπη. Ο Ρασκόλνικοφ, ο απίστευτος αυτός ήρωας του Ντοστογιέφσκι, που ισορροπεί επί μακρόν στα όρια της ιδιοφυΐας, της τρέλας, της αλλοτρίωσης και του απόλυτου μηδενισμού, ανασταίνεται -μετά το έγκλημά του- στο κάτεργο: όχι από ανάγκη, όχι γιατί δεν μπορούσε να κάνει αλλιώς, όχι από μετάνοια ή ενοχές, ούτε επειδή ανασκεύασε πλήρως τους λόγους που τον οδήγησαν στο έγκλημα. Η αγάπη, η αγάπη ήταν αυτή που τον ξύπνησε, τον ταρακούνησε, τον έλουσε με φως! Είναι καθοριστική για τη νέα του ζωή η στιγμή εκείνη στον επίλογο το βιβλίου, που πέφτει κλαίγοντας στα πόδια της Σόνιας. Είναι, ακριβέστερα, η αρχή της ζωής του. "Την διαλεκτική την διαδέχτηκε τώρα η ζωή", λέει ο Ντοστογιέφσκι.


Πώς να μιλήσεις για την αγάπη χωρίς να καταλήξεις σε κοινοτοπίες; Τι να πεις μετά τον Χριστό, τον Ντοστογιέφσκι, τον Καζατζάκη, τον Αϊνστάιν; Οι πραγματικές ιδιοφυΐες συνειδητοποίησαν, νομίζω, ότι η αγάπη -και όχι απλά οι ιδέες- είναι αυτή που πάει τον κόσμο μπροστά. Το 'πε κι ο Mozart (κυρίως με την μουσική του, αλλά και) με τα λόγια του:


Ούτε το να είσαι έξυπνος σε βαθμό αλαζονείας, ούτε η φαντασία, ούτε καν και τα δύο μαζί, δεν δημιουργούν μια ευφυΐα. Η αγάπη, η αγάπη, η αγάπη, αυτή είναι η ψυχή της ευφυΐας!

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου