Εγκλήματα

αδικητής, ο εγκληματίας είναι ένοχος μια φορά. Αυτός που τον παρακινεί και τον ευκολύνει στο έγκλημα, είναι δυο φορές ένοχος. Αλλ' αυτός που νομιμοποιεί το έγκλημα είναι ένοχος πολλαπλά: Ο πρώτος κακουργεί από πάθος ή από συμφέρον - ο δεύτερος τον προτρέπει από δολιότητα - ο τρίτος αθωώνει την ανομία από ιδιοτέλεια, περιβάλλοντάς την με τα άμφια του δικαίου· και έτσι, εγκληματεί όχι εναντίον ενός ή μερικών ατόμων αλλά εναντίον της κοινωνίας ολόκληρης, μια και την διαφθείρει, παρουσιάζοντας (όπως οι Μάγισσες του «Μάκβεθ») «το άσκημο σαν ωραίο», το ανόσιο σαν όσιο..."

Εν μέσω χιονομπουρδουκλωμάτων, πολιτικού ναζιού και ξενέρωτης κομματικής φιλαυτίας, είναι ενέσεις επαγρύπνησης άρθρα σαν κι αυτό του (πάντα καίριου παρατηρητή) Μάριου Πλωρίτη στο χθεσινό Βήμα, από το οποίο αναπαρήγαγα πιο πάνω την πρώτη πράγραφο. Ο Μ.Π. αναφέρεται στους δασονταβαντζήδες που ετοιμάζονται να αναθεωρήσουν το σύνταγμα ώστε να φορέσουν νόμιμο χιτώνα στους βρώμικους και ασύστολους αποχαρακτηρισμούς μεγάλων δασικών εκτάσεων. Αποχαρακτηρισμούς που γίνονται προς όφελος "όχι μόνο απλών καταπατητών ("ένα σπιτάκι στο δασάκι"), αλλά μεγάλων πολυπλόκαμων επιχειρήσεων, που ως τώρα εμποδίζονταν απ' το Σύνταγμα να σφαγιάσουν χιλιάδες δέντρα και να υψώσουν στη θέση τους ξενοδοχειακές, τουριστικές και άλλες φιλάνθρωπες εγκαταστάσεις."



Το έγκλημα των δασοκαταπατήσεων είναι, κατά τη γνώμη μου, από τα πιο βρωμερά και στυγερά εγκλήματα που μπορεί να διαπράξει ο άνθρωπος. Σε μια εποχή που έχουμε φτάσει τη φύση στα όριά της με το αλόγιστο, δόλιο, αποτρόπαιο άρμεγμά της, τα εγκλήματα π.χ. της 17Ν φαντάζουν πταίσματα (ως προς το μέγεθος της επίδρασής τους στην κοινωνία, βεβαίως, και όχι ως προς τη βαναυσότητά τους) μπροστά σε τούτα, που μάλιστα γίνονται με κρατική βούλα. Τις προάλλες έμαθα από έναν Κυθηριώτη -και με αφορμή την ερώτηση μιας ... μαθητριούλας μου στη Γεωγραφία!- πως τα Κύθηρα ανήκουν στο νομό Αττικής απλούστατα διότι έτσι αυξάνεται η δασική έκταση της Αττικής, οπότε είναι πιο εύκολη η καταπάτησή της! Κι εγώ ο αφελής πίστευα πως ο λόγος είναι καθαρά η διοικητική διευκόλυνση...

Τι μπορεί να γίνει για να αποφευχθούν τέτοια εγκλήματα; Δεν ξέρω. Νιώθω αδύναμος. Το μόνο που μού 'ρχεται στο μυαλό είναι να βγούμε στους δρόμους. Να σταματήσουμε να δουλεύουμε και να διαδηλώνουμε μέχρι να εφαρμοστεί μια σωστή δασική πολιτική, μέχρι να καταργηθούν όλες εκείνες οι διατάξεις που επιτρέπουν τον βιασμό της φύσης. Καλή και άγια η διεκδίκηση μεγαλύτερων μισθών, κοινωνικής ισότητας κ.λπ κ.λπ. - εδώ όμως μιλάμε για την διεκδίκηση της ίδιας της ζωής.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου