Τσιτσάνης



Πήρα τη στράτα κι έρχομαι,
μες στη βροχή και βρέχομαι.
Στα σκαλοπάτια σου
εγώ σφυρίζω:
άνοιξε μέσα για να μπω
και στρώσε μου να κοιμηθώ!




Σαν σήμερα γεννήθηκε το 1917 και σαν σήμερα πάλι έφυγε (!) το 1984 ο πολυαγαπημένος Βασίλης Τσιτσάνης. Αφήνω δυο (έστω εικονικά) λουλούδια και ένα ευχαριστώ στη μνήμη του, την ώρα που ακούω ένα από τα αγαπημένα μου τραγούδια του.
Άντε γεια μας!

5 σχόλια:

  1. Α ρε Γιώργη, πότε θα επαναλάβουμε εκείνες τις ένδοξες βραδιές στο Στέκι στην Ανάφη, που όλο το βράδυ τραγουδούσαμε τον Τσιτσάνη, μέχρι να μας φύγουν τα λαρύγγια ή να τελειώσει το κρασί (ή... το φαϊ χονδρούληηη!);;!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Χωρίς Τσιτσάνη
    Το φαΐ δεν φτάνει
    Είτε είσαι Ανάφη
    Είτε μένεις Παπάφη

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. An meneis Ampelokipous ti ginetai?

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Κι αν μένεις στους Αμπελοκήπους
    -στην εξοχή ή μες στους ρύπους-,
    πάλι ο Τσιτσάνης είν' για σένα
    γλυκό πιοτό, λόγια αγιασμένα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή