Από δω και πάνω...

[Μετά από μια μακροσκελή συζήτηση, Χριστουγεννιάτικα, με τους καλούς μου φίλους Γιώργο και Νίκο -που 'χα πολύν καιρό να δω-, περί μουσικής ακρόασης, θα ήθελα να θέσω σήμερα τον εξής προβληματισμό: κατά πόσο η τοποθέτηση ενός δίσκου (και κατ' επέκταση ενός έργου τέχνης γενικότερα) σε μια ιστορική προοπτική, δηλ. σε ένα πλαίσιο αναζήτησης των πηγών και των αναφορών τού εν λόγω μουσικού έργου, είναι αναγκαία συνθήκη για την κατανόηση, βίωση και εν τέλει απόλαυσή του; Με απλά λόγια: δεν μπορώ να απολαύσω τον Θεοδωράκη, αν προηγουμένως δεν έχω "μελετήσει" τον Τσιτσάνη; Η απάντηση νομίζω δεν είναι τόσο απλή όσο αρχικά φαίνεται... Σαφώς και η γνώση των επιρροών ενός καλλιτέχνη με βοηθάει να κατανοήσω πιο σφαιρικά το έργο του. Ωστόσο νομίζω πως η υπερβολικά συνειδητή αναγωγή κάθε ακούσματος στις πρώτες του ύλες, μπορεί να αφαιρέσει από την ακρόαση ένα βασικό συστατικό της απόλαυσης: την αθωότητα! Πάει να πει, τη χαρά του να ακούω κάτι υπέροχο, χωρίς να ξέρω απαραίτητα τι είναι, πού εντάσσεται, από πού κρατάει η σκούφια του. Μεγάλη συζήτηση, την οποία θα κλείσω εδώ με ένα ερωτηματικό: πώς μπορεί να είναι κανείς ταυτόχρονα υποψιασμένος και αθώος; Πώς επιτυγχάνεται αυτή η μαγική ισορροπία; Προτάσεις δεκτές...]


4. ΓΙΑΝΝΗΣ ΑΓΓΕΛΑΚΑΣ (+ΝΙΚΟΣ ΒΕΛΙΩΤΗΣ, +ΕΠΙΣΚΕΠΤΕΣ), Οι ανάσες των λύκων / Από δω και πάνω

Βάζω αυτούς τους δύο διαφορετικούς δίσκους του Αγγελάκα μαζί, γιατί νομίζω πως αποτελούν τις δυο όψεις μιας ολικής μουσικής πρότασης που μας έκανε φέτος το παληκάρι.


Σκοτεινό
και δύστροπο το πρώτο, ποτισμένο με τα τσέλα του Βελιώτη και τις ηλεκτρονικές γαλιφιές των Χαρμπίλα, Καργιωτάκη, Coti K., ξεφαντωτικό το δεύτερο, με ένα όργιο συμμετοχών από πνευστά, έγχορδα, κρουστά όργανα, καθώς και του αμίμητου Μίμη, που δίνει ρέστα στις "Παροιμίες από τον Κρόνο" και το ομότιτλο "Μίμης"! Χιούμορ, καυστικότητα, πόνος, μυστήριο, τρυφερότητα, αγάπη παρελαύνουν σε αυτά τα 2+1 CD (το τρίτο είναι μια αποδομημένη έκδοση του δεύτερου). Ο Αγγελάκας σε αναμενόμενους δρόμους (για όποιον τον παρακολουθεί τα τελευταία χρόνια), πάντα όμως ενδιαφέροντες και εμπνευστικούς!

2 σχόλια:

  1. Απ? ότι βλέπω, έξι ώρες καυγάς δεν σου ήταν αρκετές :)
    Ως απάντηση δες την τελευταία καταχώρηση στο blog μου. Ελπίζω αυτό να φτάνει :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Χε-χε, διψάω για τέτοιους "καυγάδες"! Συνεχίζω τον καυγά με μια απάντηση στο blog σου... Check it out!

    ΑπάντησηΔιαγραφή