Τζουράδες

Χθες, πήρα μια γερή τζούρα από ... τζουράδες! Στο "εργαστήρι" του συναδέλφου Μωυσή, ξετυλίχτηκε μπρος στα μάτια μου η πλήρης "κολεξιόν" του. Τζουράδες παλιοί, πιο καινούργιοι, τζουράδες εν τη γενέσει τους, ωραιότατα χρωματιστά ξύλα που χρησιμοποιεί -των οποίων τα ονόματα αγνοώ-, καπάκια, μανίκια. Αλλά και μπαγλαμάδες σε διάφορα μεγέθη, και μπουζούκια. Και μια μπουζουκομάνα! [Γιατί μία; Μα γιατί "(μπουζουκο)μάνα είναι μόνο μία!" - χε, χε...]. Οι ήχοι ποικίλοι: άλλος τζουράς λίγο πιο μεγάλος, με βαθύ καπάκι, πιο γλυκός, άλλος μικρότερος και πριμαριστός. Αλλά όλοι φτιαγμένοι με μεράκι.
Είναι καλλιτέχνης ο Μωυσής, κι ας μην το παραδέχεται όταν του το λέω. "Τεχνίτης είμαι", λέει, "όχι καλλιτέχνης". Κι όμως, εγώ πιστεύω πως ο τεχνίτης που πασχίζει συνεχώς να βελτιώσει τα δημιουργήματά του με μεράκι και υπομονή, και μάλιστα όχι στις καλύτερες συνθήκες (το "εργαστήρι" που λέγαμε είναι το μπαλκόνι του!), με σκοπό να προάγει την μουσική και κατ' επέκταση να βάλει το λιθαράκι του στο να γίνει η ζωή μας καλύτερη, ποιοτικότερη, ομορφότερη, ε, δεν μπορεί παρά να είναι καλλιτέχνης!
Γεια σου βρε Μωυσή!


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου